Czy jamniki są dobre dla dzieci i rodzin?

Krótka odpowiedź: tak, jamniki potrafią być wspaniałe z dziećmi. Nieco dłuższa odpowiedź: z odpowiednimi dziećmi, odpowiednim zapoznaniem i kilkoma stanowczymi zasadami, które chronią grzbiet każdego.

Jamniki są lojalne, zabawne i głęboko przywiązane do swoich ludzi, co czyni je uroczymi psami rodzinnymi. Są też odważne, uparte i zbudowane na kręgosłupie, który nie lubi szorstkiego traktowania. Uczciwy obraz to więc nie „dobry" ani „zły", lecz „wspaniały, pod warunkami". Oto one.

Co czyni je świetnymi w rodzinie

Jamnik wybiera rodzinę i oddaje się jej. Są czułe, figlarne, niekończenie zabawne i na tyle małe, że pasują do większości domów, także mieszkań. Dobrze zsocjalizowany jamnik, który dorastał wśród łagodnych dzieci, często je uwielbia, chodzi za nimi z pokoju do pokoju i mianuje się głównym nadzorcą pory na przekąskę.

Uczciwy haczyk: grzbiet i obchodzenie się

Ten sam długi kręgosłup, który czyni je uroczymi, czyni je kruchymi. Szorstkie obchodzenie się, upuszczenie albo wyskoczenie z małych rąk to dokładnie tak powstają urazy grzbietu (IVDD). Bardzo małe dzieci nie mają jeszcze koordynacji, by spokojnie podnieść, trzymać czy poruszać się wokół niskiego, długiego psa, dlatego jamniki zwykle najlepiej dogadują się z dziećmi w wieku szkolnym niż z maluchami. To nie kwestia charakteru, to fizyka.

Drugi haczyk: są odważne, nie miękkie

Jamniki wyhodowano, by były odważne i podejmowały własne decyzje, więc nie są tym niekończenie cierpliwym mięczakiem, jakim bywają niektóre rasy rodzinne. Potrafią być terytorialne, potrafią bronić jedzenia lub ulubionego miejsca i ostrzegą dziecko warknięciem na długo, zanim ktokolwiek zechce zrobić krzywdę. Odczytane jako problemy z zachowaniem, to tak naprawdę tylko jamnik będący jamnikiem, i da się tym zarządzać, ale oznacza to, że nadzór jest nie do negocjacji.

Zasady, dzięki którym to działa

• Dopasuj wiek. Najlepiej ze spokojnymi dziećmi w wieku szkolnym. Z maluchami możliwe, ale tylko przy stałym, bliskim nadzorze.
• Najpierw naucz dzieci. Nie podnosić psa, nie gonić, nie przeszkadzać mu podczas jedzenia czy snu. Pokaż im, jak podeprzeć klatkę piersiową i zad, jeśli już go podniosą (a najlepiej niech podnoszą dorośli).
• Daj psu wyjście. Kojec lub legowisko niedostępne dla dzieci, gdzie pies może się wycofać i gdzie zawsze zostawia się go w spokoju. Pies, który może odejść, rzadko musi kłapać zębami.
• Chroń grzbiet. Żadnego skakania z wysokich mebli, żadnej szorstkiej zabawy, rampy tam, gdzie inaczej by skakał. Te same zasady, które zapobiegają IVDD, chronią go przy dzieciach.
• Nadzoruj, zawsze. Nie dlatego, że twój pies jest niebezpieczny, ale dlatego, że dobre rezultaty biorą się z tego, że dorośli wyłapują drobne momenty, zanim urosną.

Chorągiewka, którą chcę wbić

Jamnik wychowany z łagodnymi, rozumiejącymi psy dziećmi potrafi być najbardziej oddanym małym członkiem rodziny, jakiego kiedykolwiek spotkasz. Niepowodzenia niemal zawsze wynikają z niedopasowania, kruchy pies i maluch, który nie nauczył się jeszcze zasad, a nie z tego, że rasa jest „zła z dziećmi". Trafisz z wiekiem, obchodzeniem się i nadzorem, a dostaniesz to, co w nich najlepsze: odważny, zabawny, wierny cień, który uważa, że twoje dzieci powiesiły księżyc.

Jeśli wciąż rozważasz rasę, uczciwy przewodnik po temperamencie jamnika obejmuje resztę tego, na co się piszesz, a Przewodnik dla początkujących po mowie ciała psów wraz ze ściągą pomaga całej twojej rodzinie odczytać ciche „potrzebuję przestrzeni" psa, zanim zmieni się w warknięcie.