Buldog francuski i lęk separacyjny: dlaczego nie umie być sam i jak pomóc

Buldogi francuskie hodowano jako psy do towarzystwa, kropka. Żadnego zaganiania, polowania ani pilnowania; tylko siedzenie na kolanach w paryskiej kawiarni. Dlatego są tak łatwym towarzystwem i dlatego tak wiele z nich załamuje się, gdy kolana znikają: szczekanie, wycie, gryzienie, załatwianie się, ślinienie, a w najgorszych przypadkach ranienie się przy drzwiach. Problemy związane z rozłąką to problem behawioralny numer jeden w tej rasie i o wiele łatwiej im zapobiec, niż je naprawić.

Przylepny czy zestresowany?

Chodzenie za tobą do łazienki to przylepność. Minuta marudzenia i uspokojenie to przylepność. Krążenie, ślinienie, dyszenie, drapanie w drzwi, odmawianie ulubionego gryzaka i to wszystko nadal po trzydziestu minutach to stres. Jedyny sposób, żeby się dowiedzieć, to nagrać psa po swoim wyjściu. Trzydzieści minut nagrania mówi więcej niż jakiekolwiek zgadywanie i pokazuje, czy masz do czynienia z nawykiem, czy z paniką.

Zapobieganie od pierwszego tygodnia

• Zostawanie samemu w maleńkich dawkach każdego dnia: sekundy za drzwiami, potem minuta, potem pięć, potem dziesięć, zawsze z powrotem, zanim zacznie się stres.
• Specjalny gryzak, który pojawia się tylko wtedy, gdy wychodzisz, żeby wyjście zapowiadało coś dobrego.
• Nudne wyjścia i nudne powroty. Żadnych wielkich pożegnań, żadnych wielkich powitań.
• Drzemki w klatce albo kojcu z zamkniętymi drzwiczkami, gdy jesteś w sąsiednim pokoju, żeby „nie przy tobie” było normalnym stanem.
• Węszący spacer przed dłuższą nieobecnością. Zmęczony nos szybciej się uspokaja.

Naprawianie

Wróć do czasu, z którym pies sobie radzi, nawet jeśli to trzydzieści sekund, i buduj od tego miejsca, codziennie, małymi krokami, pozostając poniżej progu, przy którym zaczyna się stres. W międzyczasie zarządzaj sytuacją: opiekun, psie przedszkole, sąsiad, praca z domu, tak żeby pies nigdy nie został sam na tyle długo, by wpaść w panikę, dopóki trwa szkolenie. Każda panika to próba generalna następnej.

W ciężkich przypadkach porozmawiaj z weterynarzem o lekach. To nie porażka; to coś, co ścisza emocje na tyle, żeby szkolenie mogło zadziałać. I unikaj dwóch błędów, które pogarszają sprawę: karania za bałagan, który zastajesz po powrocie, i zostawiania na dłużej, żeby psa „zahartować”.

Co nie pomaga

Drugi pies, zazwyczaj. Może pomóc psu samotnemu, ale pies przywiązany konkretnie do ciebie często jest równie zestresowany w towarzystwie. Zamykanie spanikowanego psa w klatce bez szkolenia może pogorszyć sprawę i bywa niebezpieczne. A włączony telewizor jest w porządku jako tło, ale to nie jest plan.

Wersja krok po kroku tego wszystkiego, ze sprawdzianem zostawania samemu, który mówi, jak poważna jest sprawa, jest w podręczniku poniżej. Jeśli chcesz planu, który poprowadzi cię przez drabinkę dzień po dniu, nasz plan Home Alone (pies sam w domu) robi dokładnie to.