Pudel toy, miniaturowy czy duży? Jak wybrać właściwy rozmiar

Pudel zaczynał jako duży pies aportujący z wody, a mniejsze rozmiary wyhodowano z niego przez stulecia. Wszystkie trzy mają tę samą głowę: mądrą, wrażliwą, chętną, czujną, zabawną. Z rozmiarem zmienia się ciało, a z nim ilość ruchu, delikatność, długość życia i choroby. Wybór rozmiaru to najważniejsza decyzja po wyborze rasy i znaczy o wiele więcej niż kolor.

Duży (standard): powyżej 38 cm, 20–32 kg

Prawdziwy pies użytkowy. Dorosły potrzebuje około półtorej godziny ruchu dziennie plus pracy głową, a szczenięctwo jest na tyle żywiołowe, że potrafi przewrócić malucha. Duże pudle żyją jedenaście–trzynaście lat. Chrząstki wzrostowe zamykają się między czternastym a osiemnastym miesiącem, więc do tego czasu żadnego wymuszonego biegania, joggingu ani skoków na agility, i karma dla szczeniąt dużych ras, żeby wzrost był równomierny.

Zdrowie: głęboka klatka piersiowa niesie ryzyko skrętu żołądka, który zabija w kilka godzin, więc duże pudle jedzą dwa posiłki dziennie ze spowalniającej miski i nie biegają wokół jedzenia. Choroba Addisona, niewydolność nadnerczy, to znak rozpoznawczy rasy, który objawia się jako niejasne, nawracające niedomaganie u młodego dorosłego psa. Zapalenie gruczołów łojowych (sebaceous adenitis), choroba immunologiczna, która niszczy gruczoły łojowe skóry, a razem z nimi sierść, to w większości problem dużych pudli. Biodra trzeba prześwietlać. Dla rodziny z przestrzenią, czasem i ogrodzeniem pudel duży to jeden z najlepszych wszechstronnych psów, jakie istnieją.

Miniaturowy: 28–38 cm, 5–9 kg

Rozmiar środkowy i dla większości domów złoty środek. Dość wytrzymały na dzieci i porządny spacer, dość mały do mieszkania, i bez ryzyka skrętu żołądka i choroby Addisona, które niosą duże. Miniaturki żyją czternaście–szesnaście lat. Chrząstki wzrostowe zamykają się między dziesiątym a dwunastym miesiącem. Dorosły potrzebuje od trzech kwadransów do godziny dziennie plus pracy głową i chętnie weźmie więcej.

Zdrowie: zwichnięcie rzepki, czyli wyskakująca rzepka, która objawia się podskokiem w kroku; choroba Legga-Calvégo-Perthesa, czyli rozpad głowy kości udowej u szczeniąt między czwartym a dwunastym miesiącem; postępujący zanik siatkówki i padaczka, jak u wszystkich rozmiarów; choroby zębów, mniej skrajne niż u toya, ale realne. Miniaturki tyją z miłości, a sierść to ukrywa.

Toy: poniżej 28 cm, 2–4 kg

Cały pudel w bardzo małym ciele i rozmiar, nad którym trzeba zastanowić się najmocniej. Skok z kanapy albo upadek z rąk dziecka może złamać przednią łapę. Tchawica jest miękka, więc obroża na smyczy odpada, a gęgający kaszel to znany problem. Zęby są stłoczone i bez codziennego szczotkowania choroba przyzębia zaczyna się przed trzecim rokiem. Szczeniętom może spaść cukier, jeśli opuszczą posiłek. Toye bywają nerwowe, jeśli są niedosocjalizowane, to rozmiar najbardziej skłonny do szczekania, i często są noszone i rozpieszczane w jedno i drugie.

Żyją też piętnaście lat i dłużej, pasują do każdego życia i są równie mądre i podatne na szkolenie jak duże. Najlepsze dla dorosłych i starszych dzieci oraz dla każdego, kto chce pudla w małym mieszkaniu i będzie go wyprowadzać na jego własnych łapach.

Który rozmiar do którego domu

• Małe dzieci: miniaturowy lub duży. Nie toy.
• Mieszkanie bez ogrodu: miniaturowy lub toy, z prawdziwym spacerem codziennie.
• Biegacze, piechurzy, aktywna rodzina: duży, gdy tylko zamkną się chrząstki wzrostowe.
• Starsi właściciele lub ktoś, kto nie podniesie dużego psa: miniaturowy. Toy, jeśli zasada kanapy będzie przestrzegana.
• Pierwszy pudel: dla większości ludzi miniaturowy.

Ostrzeżenie przed teacupami

Nie ma czegoś takiego jak pudel teacup. To termin marketingowy na toya hodowanego poniżej 2 kg, zwykle z najmniejszych, najsłabszych szczeniąt w miocie, i przynosi złamane łapy, hipoglikemię, wady serca, niezarośnięte ciemiączka i krótkie życie. Hodowca, który używa tego słowa, mówi ci, co ceni.

Badania, o które pytać, według rozmiaru

Wszystkie rozmiary: testy DNA na prcd-PRA i chorobę von Willebranda, zaświadczenie z badania oczu z ostatniego roku i rodzice, których możesz poznać, zrównoważeni i przyjaźni. Duże: wyniki prześwietlenia bioder i hodowca, który otwarcie rozmawia o chorobie Addisona i zapaleniu gruczołów łojowych w swoich liniach. Toye i miniaturki: rzepki sprawdzone przez weterynarza u obojga rodziców. Hodowca, który wychowuje szczenięta w domu, oswaja je ze szczotką i stołem, tłumaczy pielęgnację, zanim pojawią się pieniądze, i nigdy nie mówi „hipoalergiczny”, to hodowca, który zna rasę. Przewodnik po zdrowiu wyjaśnia, przed czym chroni cię każde badanie.