Czy pudel to dobry pies dla początkujących? Szczera odpowiedź

Zapytaj trenera, jaką rasę poleciłby rozsądnemu początkującemu właścicielowi, a pudel padnie częściej, niż można by się spodziewać. Zapytaj groomera, a zapadnie dłuższa cisza. Oboje mają rację. Oto nasza wersja.

Co czyni z nich dobrego pierwszego psa

• Podatność na szkolenie. Druga ze wszystkich ras pod względem inteligencji użytkowej, a w odróżnieniu od niektórych mądrych ras pudle chcą współpracować. Pudel łapie komendę w trzech powtórzeniach i czerpie z tego radość. Dla właściciela, który lubi szkolić, to czysta przyjemność.
• Temperament. Łagodny, zabawny, dowcipny, towarzyski wobec ludzi i psów, jeśli był socjalizowany, i dostrojony do nastroju swojego człowieka. Pudle rzadko gryzą i rzadko się biją.
• Mało linieje. Sierść wypada w bardzo niewielkim stopniu, więc w domu z pudlem nie ma kłębów włosów na kanapie. To nie to samo co hipoalergiczność, do tego jeszcze dojdziemy.
• Trzy rozmiary. Toy (2–4 kg), miniaturowy (5–9 kg) i duży (20–32 kg) mają ten sam temperament, więc jest pudel do kawalerki i pudel do domu na wsi.
• Zdrowie i długość życia. Ogólnie zdrowa rasa. Toye i miniaturki żyją czternaście–szesnaście lat; duże jedenaście–trzynaście.

Co czyni z nich trudnego pierwszego psa

• Sierść. Rośnie bez przerwy, jak włosy, i tam, gdzie nie jest wyczesana, filcuje się aż do skóry. To oznacza szczotkowanie i czesanie do skóry kilka razy w tygodniu oraz profesjonalne strzyżenie co cztery–sześć tygodni do końca życia, a to koszt, o którym większość ludzi zapomina w budżecie. Sfilcowany pudel to pudel, który cierpi, a zaniedbana sierść jest najczęstszym powodem, dla którego ta rasa trafia do adopcji.
• Wrażliwość. Pudel bierze podniesiony głos do siebie. Szorstkie traktowanie daje zmartwionego psa, który mniej oferuje, więcej szczeka i chowa się przed szczotką. Szkolenie bez przemocy nie jest przy tej rasie kwestią gustu; to jedyna metoda, która działa.
• Lęk separacyjny. Pudle są przywiązane. Pudel zostawiany na osiem godzin dziennie bez starannej nauki zostawania samemu to pudel, który wyje, a rasa plasuje się w czołówce każdej listy lęku separacyjnego.
• Szczekanie. Czujny, uważny i głośny, zwłaszcza toy. Da się nad tym zapanować szkoleniem, ale to nie jest cicha rasa.
• Potrzeba zajęcia. Mądry pies, który nie ma nic do roboty, coś sobie wymyśli, i nie będzie ci się to podobać. Codzienne szkolenie, aportowanie czy zabawy węchowe to konieczność, nie hobby.
• Choroby zależne od rozmiaru. Wyskakujące rzepki, miękka tchawica i stłoczone zęby u małych rozmiarów; choroba Addisona, skręt żołądka i choroba skóry zwana zapaleniem gruczołów łojowych (sebaceous adenitis) u dużych; choroby oczu i padaczka u wszystkich trzech. Ubezpieczenie nie jest opcjonalne.

Kwestia hipoalergiczności

Żaden pies nie jest hipoalergiczny. Alergen to białko w naskórku, ślinie i moczu, a produkuje je każdy pudel. Ponieważ sierść tak mało wypada, mniej alergenu trafia do otoczenia i część alergików dobrze znosi pudla. Inni nie. Jedynym testem jest czas spędzony z konkretnym psem, najlepiej u ciebie w domu. Ktoś, kto sprzedaje ci szczeniaka z gwarancją, sprzedaje coś, czego nie może dostarczyć.

Który rozmiar dla początkującego

Dla większości początkujących właścicieli złotym środkiem jest pudel miniaturowy: dość wytrzymały na prawdziwy spacer i rodzinę, dość mały do mieszkania, i bez ryzyka skrętu żołądka i choroby Addisona, które niosą duże. Pudel duży to wspaniały pierwszy pies dla kogoś, kto ma przestrzeń, czas i ogrodzenie i chce prawdziwego towarzysza do pracy. Toy to rozmiar, nad którym trzeba zastanowić się najmocniej: delikatny, skłonny do szczekania i kiepsko dobrany do małych dzieci. Przewodnik po rozmiarach omawia wszystkie trzy.

Pytania, które warto sobie zadać

Czy będziesz czesać do skóry kilka razy w tygodniu i płacić groomerowi co cztery–sześć tygodni przez czternaście lat? Czy lubisz szkolenie i chcesz psa, który potrzebuje go codziennie? Czy ktoś jest w domu przez większość dnia, albo czy możesz od pierwszego tygodnia powoli budować zostawanie samemu? Czy potrafisz nie podnosić głosu na psa, który jest wrażliwy? Czy kupisz od hodowcy, który bada oczy, krzepliwość, kolana lub biodra, a nie od takiego, który używa słowa „hipoalergiczny”?

Pięć razy tak i pudel może być psem twojego życia. Dwa razy nie i oboje będziecie szczęśliwsi z inną rasą.

Jeśli się decydujesz

Kup od hodowcy, który robi testy DNA na postępujący zanik siatkówki i chorobę von Willebranda, prześwietla biodra u dużych, sprawdza rzepki u małych rozmiarów i wychowuje szczenięta w domu ze szczotką i stołem. Albo adoptuj dorosłego psa przez fundację zajmującą się rasą, gdzie widać sierść i charakter. Ubezpiecz przed pierwszą wizytą u weterynarza. Przeczytaj przewodnik po pielęgnacji, zanim szczeniak przyjedzie do domu, i od pierwszego dnia zacznij drabinkę zostawania samemu.