Pielęgnacja pudla: szczotkowanie, strzyżenie, kołtuny i mit hipoalergiczności

Sierść pudla to powód, dla którego ludzie wybierają tę rasę, i powód, dla którego pudle trafiają do adopcji. Ustaw rutynę dobrze, a to jedna z najpraktyczniejszych sierści, jakie istnieją: żadnych włosów na kanapie, żadnego psiego zapachu, pies, którego strzyżesz pod porę roku. Zrób to źle, a masz psa, który cierpi pod filcowym kubrakiem, ogolonego do skóry przez groomera, który nie miał wyboru.

Czym naprawdę jest ta sierść

Pojedyncza warstwa gęstych loków, która rośnie bez przerwy, jak ludzkie włosy, i bardzo mało wypada. To, co wypadnie, zostaje uwięzione w lokach. Wszędzie tam, gdzie włos spotyka wilgoć albo tarcie, filcuje się w kołtun, który zaciska się na skórze, zatrzymuje wilgoć, ciągnie przy każdym ruchu i ukrywa pod sobą rany, pasożyty i infekcje. Strefy kołtunów to okolice za uszami, pachy, pachwiny, linia obroży lub szelek, łapy i stopy oraz nasada ogona. Pudel szczotkowany po wierzchu, ale nie do skóry, przez tygodnie wygląda dobrze i jest sfilcowany pod spodem.

Szczotkowanie, które działa

Czesanie warstwami. Rozdziel włosy jedną ręką, slickerem szczotkuj od skóry na zewnątrz w odsłoniętej części, przesuń przedziałek o centymetr wyżej, powtórz. Potem metalowy grzebień przez każdą partię aż do skóry. Jeśli grzebień zahacza, tam jest kołtun. Sam slicker kłamie; grzebień mówi prawdę.

Jak często. Pudel w krótkim strzyżeniu potrzebuje pełnego szczotkowania i czesania dwa–trzy razy w tygodniu. Pudel w dłuższej sierści potrzebuje tego prawie codziennie. Przy każdej długości przeciągaj grzebień przez strefy kołtunów codziennie; zajmuje to dwie minuty i nigdy nie spotkasz dużego kołtuna.

Kołtuny. Mały rozluźnia się odrobiną odżywki w sprayu, przytrzymany u nasady, żeby nie ciągnąć skóry, i rozpracowany grzebieniem od brzegu. Kołtun, pod który nie wsuniesz grzebienia, to zadanie dla groomera i maszynki, nie nożyczek. Nacięta skóra, gdy kołtun unosi się razem z nią, to najczęstszy uraz przy pielęgnacji domowej. I nigdy nie kąp sfilcowanego pudla: woda ściąga każdy kołtun w filc.

Groomer

Co cztery–sześć tygodni, do końca życia, a co cztery w czasie zmiany sierści w okresie dojrzewania. Większość pudli domowych nosi krótkie strzyżenie na całym ciele z dłuższym czubem i uszami; nazwy się różnią, od lamb przez kennel, utility i sporting po teddy, a długość zależy od ciebie. Strzyżenia wystawowe są dla psów wystawowych. Dobry groomer powie ci, jeśli sierść przyszła sfilcowana, i raczej ostrzyże krócej, niż będzie się przez nią przedzierał siłą. Groomer, który goli pudla do skóry bez wyjaśnienia dlaczego, zwykle walczy z kołtunami, których nie udało ci się znaleźć. Pyszczek, łapy i okolice ogona przycinane co dwa tygodnie, w domu albo u groomera, utrzymują pudla w komforcie między pełnymi strzyżeniami. Planuj to w budżecie jak karmę.

Nauka stołu

Stanie nieruchomo do szczotkowania, czesania, suszenia i strzyżenia to wyuczona umiejętność, a nauka zaczyna się w pierwszych dwóch tygodniach w domu: trzydzieści sekund na antypoślizgowej macie, smakołyk co kilka pociągnięć, koniec, zanim szczeniak będzie miał dość. Dodaj dźwięk suszarki z daleka, dotyk wyłączonej maszynki, przytrzymanie za brodę. Pierwsza wizyta u groomera między dwunastym a szesnastym tygodniem na kąpiel i pieszczoty, nie na pełne strzyżenie. Przewodnik po pierwszych 30 dniach wbudowuje to w plan od pierwszego tygodnia.

Zmiana sierści

Między dziewiątym a szesnastym miesiącem miękka sierść szczenięca ustępuje gęstej sierści dorosłej i przez kilka miesięcy obie są obecne. Wypadający włos szczenięcy plącze się z nowymi lokami i kołtuny tworzą się przy skórze w kilka dni. To wtedy większość pudli zostaje po raz pierwszy ogolona na całym ciele. Czesz codziennie do skóry albo poproś o krótsze strzyżenie, aż to minie, i nie rozciągaj odstępów między wizytami u groomera.

Uszy, oczy, pazury, zęby

Uszy. Wiszące uszy z włosami rosnącymi w kanale zatrzymują wilgoć. Zaglądaj i wąchaj co tydzień, susz po pływaniu i zapytaj weterynarza lub groomera, czy wyrywać, czy przycinać włosy w kanale; opinie są podzielone. Zaczerwienienie, zapach, ciemna woskowina albo potrząsanie głową to wizyta u weterynarza, a nawracające infekcje zwykle oznaczają alergię pod spodem. Oczy. Trzymaj włosy z dala od oczu i pilnuj czystości kącików; zacieki łzowe na jasnej sierści to głównie kwestia kosmetyczna, ale silne przebarwienia warto omówić pod kątem kanalików łzowych. Pazury. Co trzy–cztery tygodnie; pazury pudla rosną szybko i chowają się pod włosami na stopach. Zęby. Szczotkowane prawie codziennie u toya i miniaturki, których stłoczone pyski bez tego tracą zęby od trzeciego–czwartego roku.

Zapalenie gruczołów łojowych (sebaceous adenitis)

Głównie u dużych pudli. Układ odpornościowy niszczy gruczoły łojowe w skórze. Sierść staje się sucha, matowa i łamliwa, do włosów przykleja się srebrzysta łuska, włosy rzedną wzdłuż grzbietu, na głowie i uszach, i często pojawia się stęchły zapach i nawracające infekcje skóry. Potwierdza to biopsja skóry. Nie da się tego wyleczyć, ale okłady z oleju, szampony lecznicze i leki utrzymują większość psów w komforcie, a im wcześniej się to wychwyci, tym więcej sierści zostaje. Groomer często zauważa to pierwszy.

Mit hipoalergiczności

Żaden pies nie jest hipoalergiczny. Alergen to białko w naskórku, ślinie i moczu, nie we włosach, i produkuje je każdy pudel. Sierść, która mało wypada, roznosi go po domu mniej, i dlatego część alergików znosi pudla, a inni nie. Jedynym testem jest czas z konkretnym psem. Nie kupuj szczeniaka na obietnicę.