Uszy i pielęgnacja beagle’a: cotygodniowa kontrola uszu, sierść, pazury i zęby

Beagle sprzedaje się jako psy niewymagające pielęgnacji i sierść w większości taka jest. Uszy nie. Rutyna pielęgnacyjna właściciela beagle’a to pięć minut tygodniowo na ciało i nawyk na całe życie: unieść ucho i zajrzeć do środka. Wyrób sobie nawyk uszu, a unikniesz większości wizyt u weterynarza, jakie odbywają właściciele beagle’ów.

Uszy: dlaczego coś idzie nie tak

Długie, ciężkie, wiszące uszy zamykają kanał słuchowy, utrzymują w nim ciepło i wilgoć, a kanał tej rasy jest dość wąski. Dodaj pływanie, kąpiel, wiosnę w mokrej trawie albo alergię i masz idealny dom dla drożdżaków i bakterii. Zapalenie ucha zewnętrznego to najczęstszy pojedynczy powód, dla którego beagle trafia do weterynarza.

Cotygodniowa kontrola uszu

1. Unieś ucho i obejrzyj wnętrze małżowiny i kanał tak głęboko, jak widzisz. Zdrowe jest bladoróżowe, czyste i suche.
2. Powąchaj. Zdrowe nie pachnie niczym. Drożdżowy, słodkawy lub kwaśny zapach to kłopot.
3. Obserwuj psa przez kilka dni: potrząsanie głową, drapanie, tarcie uchem o dywan, przechylanie głowy, wzdryganie się przy dotknięciu ucha.

Zaczerwienienie, zapach, ciemnobrązowa lub żółta wydzielina, ból lub potrząsanie głową oznaczają wizytę u weterynarza, nie domowy sposób. Krople ze sklepu zoologicznego do ucha z pękniętą błoną bębenkową mogą spowodować głuchotę, a weterynarz musi najpierw obejrzeć błonę. Dwie lub więcej infekcji w roku oznaczają, że coś jest pod spodem, zwykle alergia albo niedoczynność tarczycy, i trzeba to znaleźć, zamiast w kółko leczyć ucho.

Bezpieczne czyszczenie

Czyść tylko wtedy, gdy widać woskowinę, nie według harmonogramu; nadmierne czyszczenie podrażnia kanał. Używaj preparatu do uszu zatwierdzonego przez weterynarza: wypełnij kanał, masuj nasadę ucha przez dwadzieścia sekund, aż zacznie chlupotać, odsuń się i pozwól psu się otrząsnąć, potem wytrzyj to, co widać na małżowinie, wacikiem. Nigdy patyczkiem do uszu, który wpycha woskowinę głębiej i może uszkodzić błonę. Susz uszy po pływaniu i kąpieli i za każdym razem płać psu smaczkiem, tak by kontrola uszu była czymś, do czego sam się garnie.

Sierść

Krótka, gęsta i odporna na pogodę, linieje przez cały rok, a wiosną intensywnie, co zaskakuje każdego nowego właściciela. Gumowa szczotka lub rękawica do czesania raz lub dwa razy w tygodniu usuwa martwy włos i rozprowadza naturalne oleje; w czasie linienia codziennie, na dworze. Żadnego strzyżenia, nigdy; ta sierść ma być krótka. Kąpiel co sześć do ośmiu tygodni albo gdy pies się w czymś wytarza, czyli często, łagodnym szamponem dla psów, spłukiwanym, aż woda będzie czysta, i z suszeniem uszu po wszystkim. Beagle mają lekki zapach psa gończego; mocny zapach to prawie zawsze uszy, zęby albo skóra, nie sierść.

Skóra i alergie

Swędzące łapy, brzuch i pachy, nawracające kłopoty z uszami, mokre wypryski latem: alergia, częsta u tej rasy. Alergie środowiskowe są częstsze niż pokarmowe, a dieta eliminacyjna, osiem tygodni na jednym nowym białku i niczym więcej, to jedyny prawdziwy test pokarmowy. Ochrona przed pchłami co miesiąc, pościel prana w wysokiej temperaturze co tydzień, olej rybi codziennie i plan weterynaryjny, jeśli swędzenie trwa dłużej niż kilka tygodni. Przerzedzenie sierści na bokach i ogonie razem z tyciem i apatią wskazuje na tarczycę, a badanie krwi to wykrywa.

Pazury

Co trzy do czterech tygodni. Jeśli stukają o podłogę, są za długie, a długie pazury zmieniają sposób, w jaki pies stoi, i obciążają kręgosłup, co ma znaczenie u rasy skłonnej do choroby dysków. Nagradzaj każdy pazur; beagle będzie na to pracował. Dla psa, który tego nienawidzi, szlifierka jest łagodniejsza niż cążki.

Zęby

Szczotkuj prawie codziennie od szczenięcia pastą dla psów; beagle wcześnie dostają kamienia nazębnego i chorób dziąseł. Pomagają bezpieczne gryzaki. Żadnych gotowanych kości i żadnych poroży ani nylonowych kości na tyle twardych, by złamać ząb. Proś weterynarza o zajrzenie do pyska na każdej wizycie; czyszczenie zębów w znieczuleniu w średnim wieku jest normalne i o wiele bezpieczniejsze niż zostawienie zainfekowanych dziąseł.

Comiesięczna kontrola guzków

Od około piątego roku życia raz w miesiącu przejedź dłońmi po całym psie: pod żuchwą, pachy, pachwiny, wzdłuż boków. Beagle miewają guzki, w większości niegroźne, niektóre nie. Zmierz, zapisz datę i pytaj weterynarza o wszystko, co nowe, rośnie lub się zmienia. Poradnik o chorobach opisuje, czego weterynarz może szukać.