Choroby beagle’a: kręgosłup, uszy, oczy, padaczka, tarczyca i zespół bólowy beagle’a

Beagle to krzepka rasa z długą listą rzeczy, które mogą pójść nie tak, co brzmi jak sprzeczność, a nią nie jest. Większość beagle’ów żyje dwanaście do piętnastu lat i odwiedza weterynarza z powodu uszu, wagi i połkniętej od czasu do czasu skarpetki. Mniejszość dostaje jedną z chorób opisanych poniżej, a o różnicy między dobrym a złym zakończeniem zwykle decyduje właściciel, który znał objawy. Nie jesteśmy weterynarzami. Oto na co uważać i kiedy pytać.

Zespół bólowy beagle’a: stan nagły, który właściciele przeoczają

Steroidowrażliwe zapalenie opon mózgowych i tętnic (SRMA) to choroba immunologiczna naczyń krwionośnych wokół mózgu i rdzenia kręgowego, na tyle częsta u tej rasy, że nosi jej nazwę. Dotyka młode psy, zwykle między szóstym a osiemnastym miesiącem. Objawy: gorączka 39,5 do 41°C, sztywna i bolesna szyja, nisko trzymana głowa, zgarbiona postawa, skomlenie przy podnoszeniu lub dotykaniu szyi, odmowa schylenia głowy do miski, apatia, brak apetytu. Właściciele myślą, że to naciągnięty kręgosłup albo „jakiś wirus”. Diagnozuje się ją badaniem płynu mózgowo-rdzeniowego i dobrze reaguje na wielomiesięczną kurację sterydami, choć zdarzają się nawroty. Nieleczona może spowodować trwałe szkody. Młody beagle z gorączką i obolałą szyją to wizyta u weterynarza tego samego dnia, i wypowiedz tę nazwę na głos.

Choroba krążków międzykręgowych

Beagle należą do ras skłonnych do choroby dysków typu I według Hansena, problemu jamników, w której krążek wcześnie twardnieje i może pęknąć do kanału kręgowego, najczęściej między trzecim a siódmym rokiem życia. Objawy: zgarbiony grzbiet, niechęć do skakania i schodów, skomlenie przy podnoszeniu, drżenie, podkulony ogon, potem chwiejne tylne łapy, łapy podwijające się na grzbiet, a w najgorszych przypadkach paraliż. Ból kręgosłupa oznacza weterynarza tego samego dnia i ścisły odpoczynek w klatce. Odmawiające posłuszeństwa tylne łapy to stan nagły, bo jeśli pies traci czucie w palcach, operacja w ciągu dnia lub dwóch daje największą szansę, że znów będzie chodził. Szczupła sylwetka, rampa na kanapę i brak powtarzanych skoków zmniejszają ryzyko.

Zapalenia uszu

Długie, ciężkie uszy zamykają dość wąski kanał i utrzymują w nim ciepło i wilgoć. Potrząsanie głową, drapanie, zapach, ciemna lub żółta wydzielina, zaczerwienienie, ból: wizyta u weterynarza, nie domowy sposób, bo krople do ucha z pękniętą błoną bębenkową mogą spowodować głuchotę. Dwie lub więcej infekcji w roku oznaczają, że coś jest pod spodem, zwykle alergia albo niedoczynność tarczycy. Poradnik o uszach i pielęgnacji opisuje cotygodniową rutynę.

Oczy: wiśniowe oko i jaskra

Wiśniowe oko to różowa, mięsista grudka w wewnętrznym kąciku oka szczeniaka: wypadł gruczoł trzeciej powieki. To nie stan nagły, ale wymaga operacji, która chowa gruczoł z powrotem, nigdy go nie usuwa, bo inaczej oko wysycha na całe życie. Jaskra to stan nagły. Beagle są nosicielami genu (ADAMTS10) jaskry pierwotnej otwartego kąta, która powoli podnosi ciśnienie między drugim a piątym rokiem życia; jaskra zamkniętego kąta rozwija się w ciągu godzin. Czerwone, mętne, niebieskawe oko, duża źrenica, mrużenie, drapanie pyska łapą albo wytrzeszcz oznaczają weterynarza natychmiast, bo dla wzroku liczą się godziny. Poproś hodowcę o test DNA.

Padaczka i choroba Lafory

Padaczka idiopatyczna zwykle zaczyna się między pierwszym a piątym rokiem życia: upadek, wiosłowanie łapami, ślinienie, utrata kontroli nad pęcherzem, potem dezorientacja nawet do godziny. Nagraj to, zapisz godzinę i idź do weterynarza. Napad trwający dłużej niż pięć minut albo kilka napadów w ciągu dnia to stan nagły. Większość beagle’ów z padaczką dobrze żyje na lekach. Choroba Lafory to coś innego: dziedziczna padaczka miokloniczna, która zaczyna się około piątego do siódmego roku życia, z nagłymi szarpnięciami i drgnięciami, często wywołanymi migającym światłem, nagłym dźwiękiem lub ruchem, czasem postępująca do pełnych napadów i demencji. Jest test DNA i hodowca powinien go mieć.

Niedoczynność tarczycy

Od około czwartego roku życia: tycie na tej samej karmie, apatia, szukanie ciepła, przerzedzona sierść na bokach i łysy „szczurzy ogon”, nawracające infekcje skóry i uszu, czasem smutny wyraz pyska z powodu opuchlizny. Badanie krwi (T4 i TSH) to wykrywa; codzienna tabletka to naprawia, a waga i uszy często wracają do normy.

Biodra i stawy

Dysplazja bioder w tej rasie istnieje: króliczy skok, sztywność po wysiłku, niechęć do skakania. Poproś o wyniki badań bioder rodziców, utrzymuj szczeniaka szczupłego i żadnego wymuszonego wysiłku, zanim płytki wzrostowe zamkną się około pierwszego roku życia. Zwichnięcie rzepki, czyli wyskakująca rzepka, objawia się podskakiwaniem na tylnej łapie przez kilka kroków. Artretyzm u seniorów da się leczyć: sztywność po odpoczynku to ból, nie wiek.

Testy DNA, o które prosić

• Zespół Musladina-Lueke (MLS): napięta, gruba skóra, wysoko osadzone uszy, skośne oczy, sztywny chód na palcach przednich łap. Recesywny; testuj oboje rodziców.
• Noworodkowe zwyrodnienie kory móżdżku (NCCD): szczenięta chwiejne i niezdolne do normalnego chodzenia od trzeciego tygodnia.
• Niedobór czynnika VII: zaburzenie krzepnięcia, które objawia się krwawieniem przy operacji lub urazie.
• Zespół Imerslunda-Gräsbecka: zaburzenie wchłaniania witaminy B12; słabnący, chudy szczeniak. Leczy się zastrzykami.
• Choroba Lafory i jaskra pierwotna otwartego kąta, jak wyżej.

Plus wyniki badań bioder. Hodowca, który nie ma żadnego z nich, nie jest tym hodowcą. Poradnik o zdrowiu w każdym wieku układa to wszystko na osi czasu.