Pierwsze 30 dni ze szczeniakiem beagle’a: co robić i w jakiej kolejności

Pierwszy miesiąc ze szczeniakiem beagle’a nie jest o posłuszeństwie. Jest o zbudowaniu trzech nawyków, zanim nos, głos i apetyt staną się problemem: zostawania samemu, fundamentu przywołania i zasad jedzenia. Zrób to dobrze w trzydzieści dni, a większość rzeczy, o których piszą do nas właściciele beagle’ów, nigdy się nie zacznie.

Zanim szczeniak przyjedzie

• Ubezpieczenie psa, aktywne od dnia, w którym przyjeżdża do domu. Wszystko, co zostanie odnotowane na pierwszej wizycie u weterynarza, staje się chorobą istniejącą wcześniej.
• Jeden cichy pokój. Kojec lub klatka, legowisko, woda i drzwi, które da się zamknąć.
• Waga kuchenna. Posiłki beagle’a waży się w gramach od pierwszego dnia. Kubek to nie miara.
• Kosze z pokrywką, drzwi do kuchni, które się zamykają, puste blaty. Łatwiej zacząć, niż potem przestać.
• Szelki i 10-metrowa linka. Nie obroża do linki; beagle, który dobiega do końca linki na obroży, może uszkodzić sobie szyję.
• Środek enzymatyczny do wypadków, bo zwykły środek czyszczący zostawia zapachowy drogowskaz, za którym beagle wróci w to samo miejsce.

Tydzień pierwszy: nic się nie dzieje

Jeden pokój, posiłki o stałych porach w kojcu lub klatce, na dwór za potrzebą co godzinę, gdy szczeniak nie śpi, i po każdym śnie, posiłku i zabawie. Beagle uczą się czystości wolniej niż wiele ras, po części dlatego, że nos znajduje każdy stary wypadek, więc sprzątaj porządnie i wychodź często. Żadnych gości, żadnej imprezy na cześć szczeniaka, żadnych długich spacerów. Chroń sen: osiemnaście do dwudziestu godzin na dobę. Niewyspany szczeniak beagle’a gryzie, jodłuje i nie potrafi się uczyć.

Tydzień drugi: świat i drabinka zostawania samemu

Zanieś lub zawieź szczeniaka, żeby zobaczył ruch uliczny, ludzi wszelkiego rodzaju, dzieci z daleka, inne psy, z odległości na tyle dużej, by pozostał rozluźniony i ciekawski, ze smaczkami za patrzenie. Potem najważniejsze beagle’owe zadanie miesiąca: zacznij zostawanie samemu już teraz. Pies ze sfory, który jako szczeniak nigdy nie zostaje sam, w wieku osiemnastu miesięcy zaczyna wyć. Dziesięć sekund za drzwiami z gryzakiem, potem minuta, potem pięć, kilka razy dziennie, wychodząc i wracając spokojnie. Zacznij zabawę z imieniem, dotknięcie dłoni nosem oraz nowe słowo przywołania lub gwizdek połączony z kurczakiem, w domu, dziesięć razy dziennie.

Tydzień trzeci i czwarty: rutyny, które zostają

Klatka jako miłe miejsce, najpierw z otwartymi drzwiczkami, potem zamykanymi na drzemki. Szelki na krótkie spacery po szczepieniach: pięć minut na każdy miesiąc życia, dwa razy dziennie, na smyczy, bo szczeniak beagle’a na tropie nie ma pojęcia, gdzie jesteś. Zabierz długą linkę na pierwszą bezpieczną łąkę, żeby od pierwszego dnia była czymś normalnym, i płać za każde przywołanie tak, jakby było pierwsze. Codzienne oswajanie z dotykiem: łapy, pysk, szczotka, trzymanie w bezruchu, a zwłaszcza uszy, unoszone i oglądane, tak by cotygodniowa kontrola uszu przez następne trzynaście lat była nawykiem, który pies lubi. Przedszkole dla szczeniąt u trenera pracującego bez przemocy. I zasady jedzenia już teraz: nic ze stołu, „zostaw” zaczęte od nudnego smaczka pod twoją dłonią i „puść” wymieniane na coś lepszego.

Gryzienie, jodłowanie i wieczorne szaleństwa

Szczeniaki beagle’a są pyskate, a pyskatość osiąga szczyt wieczorem, gdy są przemęczone. Szczeniak, który gryzie coraz mocniej w miarę upływu wieczoru, potrzebuje drzemki, a nie reprymendy: gryzak w kojcu, zamknięte drzwi, przygaszone światło. Jodłowanie przy drzwiczkach kojca w pierwszym tygodniu jest normalne; za każdym razem poczekaj na moment ciszy, zanim otworzysz, tak by to cisza otwierała drzwi. Ustąp przy dziesiątym jodłowaniu, a nauczysz beagle’a tego jednego, w co już wierzy: że upór popłaca.

Pierwsza wizyta u weterynarza

W pierwszym tygodniu: ogólne badanie, plan szczepień, odrobaczanie i ochrona przed pchłami, przepisanie danych z czipa na ciebie i waga na wadze, którą zapisujesz. Poproś weterynarza, żeby pokazał ci, jak zaglądać do uszu i jak wyglądają zdrowe, i wspomnij o zespole bólowym beagle’a, żebyście oboje wiedzieli, że jest na liście na najbliższe miesiące. Niech wizyta będzie miła: smaczki na stole, bez pośpiechu i druga, „towarzyska” wizyta w poczekalni, zupełnie bez zastrzyku.

Pięć nawyków, które liczą się najbardziej

1. Zostawanie samemu ćwiczone codziennie w maleńkich dawkach, z gryzakiem.
2. Słowo przywołania opłacane najlepszym jedzeniem, a potem zwolnienie do wąchania.
3. Posiłki odważone, smaczki z dziennej racji, nic ze stołu.
4. Długa linka na szelkach od pierwszej łąki.
5. Uszy unoszone i oglądane co tydzień, od pierwszego tygodnia.

Poradnik o nosie i przywołaniu rozwija punkt drugi, a wycie i rozłąka wyjaśnia, dlaczego pierwszy ma dla tej rasy tak wielkie znaczenie.