Lęk separacyjny u golden retrievera: dlaczego nie radzi sobie sam i jak mu pomóc

Golden retrievery były hodowane po to, by godzinami siedzieć obok myśliwego, a potem ruszyć do pracy na jedno słowo. To psy stworzone do życia z człowiekiem, do szpiku kości. Dlatego są tak łatwym towarzystwem i dlatego tak wiele z nich rozsypuje się, gdy człowiek wychodzi: skomlenie, wycie, gryzienie futryn, załatwianie się w domu, ślinienie, a w najgorszych przypadkach ranienie się przy próbach wydostania. Problemy związane z rozłąką to jeden z najczęstszych powodów, dla których goldeny trafiają do schronisk, a o wiele łatwiej im zapobiec, niż je naprawić.

Rzep czy lęk?

Chodzenie za tobą do łazienki to rzep. Minuta skomlenia i uspokojenie się to rzep. Krążenie, ślinienie, dyszenie, drapanie w drzwi, odmawianie ulubionego gryzaka i ciągle to samo po trzydziestu minutach to lęk. Jedyny sposób, żeby to wiedzieć, to nagrać psa, kiedy wychodzisz. Trzydzieści minut nagrania mówi ci, czy masz do czynienia z nawykiem, czy z paniką.

Zapobieganie, od pierwszego tygodnia

• Zostawanie samemu w malutkich dawkach każdego dnia: sekundy za drzwiami, potem minuta, potem pięć, potem dziesięć, zawsze z powrotem, zanim zacznie się lęk.
• Specjalny gryzak, który pojawia się tylko wtedy, gdy wychodzisz, żeby wyjście zapowiadało coś dobrego.
• Nudne wyjścia i nudne powroty. Żadnych wielkich pożegnań, żadnych wielkich powitań.
• Drzemki w klatce albo kojcu z zamkniętymi drzwiami, kiedy jesteś w sąsiednim pokoju, żeby „nie z tobą” było normalnym stanem.
• Węszący spacer i zabawa dla głowy przed dłuższą nieobecnością. Zmęczony nos szybciej się uspokaja.

Nauka samodzielności

Chodzenie za tobą z pokoju do pokoju nie jest problemem samym w sobie; to ta rasa. Staje się problemem, gdy pies nie potrafi się uspokoić, kiedy nie ma cię w zasięgu wzroku. Naucz leżenia na macie po drugiej stronie pokoju, nagradzanego za zostawanie. Potem w sąsiednim pokoju z otwartymi drzwiami. Potem z zamkniętymi. Samodzielność to umiejętność, a goldeny chętnie się jej uczą, kiedy się opłaca.

Naprawianie

Wróć do czasu, z którym pies sobie radzi, nawet jeśli to trzydzieści sekund, i buduj od tego miejsca, codziennie, małymi krokami, poniżej progu, przy którym zaczyna się lęk. W międzyczasie zarządzaj sytuacją: opiekun, hotelik dzienny, sąsiad, praca z domu, żeby w czasie szkolenia pies nigdy nie zostawał sam na tyle długo, by wpaść w panikę. Każda panika to próba generalna przed następną.

W ciężkich przypadkach porozmawiaj z weterynarzem o lekach. To nie porażka; to coś, co ścisza głośność na tyle, by szkolenie mogło zadziałać. I unikaj dwóch błędów, które wszystko pogarszają: karania za bałagan, który zastajesz po powrocie, i zostawiania na dłużej, żeby pies „się zahartował”.

Co nie pomaga

Drugi pies, zazwyczaj; pies przywiązany konkretnie do ciebie często jest tak samo zestresowany w towarzystwie. Zamykanie panikującego psa w klatce bez wcześniejszej nauki może pogorszyć sprawę i bywa niebezpieczne. A radio jest w porządku jako tło, ale to nie jest plan. Jeśli chcesz planu, który poprowadzi cię przez drabinkę dzień po dniu, nasz plan Home Alone (pies sam w domu) robi dokładnie to.