Zdrowie labradora według wieku: szczeniak, dorosły i senior

Labradory żyją jedenaście do trzynastu lat, a te dobre lata są naprawdę dobre. Problemy, które się pojawiają, zwykle przychodzą według rozkładu jazdy. Znaj ten rozkład, a większość z nich da się opanować albo uniknąć. Nasza zwykła szczera uwaga: nie jesteśmy weterynarzami. Oto na co patrzeć i kiedy pytać.

Szczeniak: pierwszy rok

Ubezpieczenie przed pierwszą wizytą u weterynarza. Wszystko, co zostanie odnotowane po niej, staje się chorobą istniejącą wcześniej, a labradory to rasa, która weterynarza odwiedza.

Wzrost. Karma dla szczeniąt ras dużych, odmierzana, i szczupły szczeniak. Szybki, tłusty wzrost to wróg bioder i łokci. Pięć minut spaceru na każdy miesiąc życia, dwa razy dziennie, dopóki chrząstki wzrostowe nie zamkną się w wieku dwunastu do osiemnastu miesięcy.

Termin kastracji. Są dobre dowody na to, że kastracja labradorów przed ukończeniem roku zwiększa ryzyko chorób stawów i niektórych nowotworów. Wielu weterynarzy sugeruje dziś, żeby poczekać co najmniej do dwunastu, osiemnastu miesięcy. Porozmawiaj o tym, zamiast odhaczać punkt w szóstym miesiącu.

Uważaj na: utrzymującą się kulawiznę, skakanie jak królik, dziwne siadanie i szczeniaka, który nie nadąża. Dysplazja wychwycona wcześnie daje więcej opcji.

Dorosły: od roku do siedmiu lat

Lata wagi i stawów. Coroczna kontrola ze szczerą oceną kondycji ciała, zajrzenie do zębów i uszu i wzmianka o każdej kulawiźnie. Alergie zwykle ujawniają się do trzeciego roku życia: swędzące łapy, zapalenia uszu, sączące się ogniska, gorzej wiosną i latem; zdobądź plan, a nie butelkę sterydów. Uszy osuszane po każdym pływaniu. Urazy więzadła krzyżowego mają szczyt właśnie w tym okresie, zwykle po poślizgu albo skoku. No i ta jedna połknięta skarpetka. Ruch urozmaicony, rzucanie piłki z umiarem, talia widoczna.

Senior: od siedmiu lat wzwyż

Co nie jest „tylko wiekiem”:

• Sztywność po odpoczynku, zwalnianie na spacerach, niechęć do wskakiwania do samochodu. Artroza. Dziś bardzo dobrze leczona: waga, ruch, suplementy, leki.
• Głośny oddech, zmieniony głos szczekania, szybkie męczenie się, krztuszenie się jedzeniem. Porażenie krtani, częste u starszych labradorów. Warto odwiedzić weterynarza, a w upale jest niebezpieczne.
• Więcej picia i siusiania. Nerki, cukrzyca, zespół Cushinga. Tanie badanie krwi i moczu.
• Guzki, które rosną, zmieniają się albo przeszkadzają psu. Większość guzków u labradorów to nieszkodliwe tłuszczaki; te, które się zmieniają, wymagają biopsji cienkoigłowej. Mierz je i zapisuj daty.
• Przybieranie na wadze bez zmiany jedzenia, przerzedzona sierść, apatia. Niedoczynność tarczycy, częsta w tej rasie i łatwa w leczeniu.
• Brzydki zapach z pyska, wypadanie jedzenia. Zęby. Czyszczenie zębów u seniora jest zwykle bezpieczniejsze niż zostawienie sprawy.
• Nocne chodzenie, wpatrywanie się w ściany, zapominanie rutyny. Demencja. Są diety i terapie, które pomagają, a im wcześniej, tym lepiej.

Od około siódmego roku życia przejdź na dwie wizyty u weterynarza rocznie z badaniem krwi, plan na artrozę przy pierwszej sztywności i rampę do samochodu. Krótsze spacery, częściej, pływanie, gdzie się da. Senior labrador z zadbanymi stawami i szczupłą talią to najlepszy pies, z jakim kiedykolwiek pójdziesz na spacer.

Całe życie, jedna zasada

Szczupły, rozsądnie wybiegany, suche uszy i dokładnie obejrzany raz w tygodniu. Ta zasada chroni labradora w wieku roku, siedmiu i dwunastu lat. Dodaj odmierzane posiłki i masz większość zdrowia tej rasy w jednym zdaniu. Wersję na co dzień, od sprawdzenia kondycji po listę wygód dla seniora, porządkuje podręcznik poniżej.