Biodra, łokcie i stawy labradora: dysplazja, więzadła krzyżowe i artroza

Labradory są duże, szybko rosną i mają w sobie mnóstwo entuzjazmu, a płacą za to ich stawy. Dysplazja bioder i łokci jest w tej rasie częsta, zerwania więzadła krzyżowego są częste u dorosłych, a artroza u seniorów jest niemal regułą. Nie zmienisz genów, z którymi przyszedł twój pies, ale możesz zmienić to, jak mocno na nich ląduje. Nasza zwykła szczera uwaga: nie jesteśmy weterynarzami. Oto na co patrzeć i kiedy pytać.

Dysplazja: lata wzrostu

Dysplazja bioder i łokci oznacza, że staw nie uformował się prawidłowo, więc się ściera. Jest w dużej mierze genetyczna, dlatego hodowcy oceniają biodra i łokcie, ale o tym, jak bardzo się rozwinie, decydują tempo wzrostu i waga. Karm karmą dla szczeniąt ras dużych, trzymaj szczeniaka szczupłego i chroń chrząstki wzrostowe, dopóki nie zamkną się w wieku dwunastu do osiemnastu miesięcy: żadnego wymuszonego biegania, żadnego truchtu przy rowerze, żadnych długich wędrówek, żadnego pędzenia po schodach, żadnego skakania z mebli, żadnego aportowania piłki w kółko na twardym podłożu. Swobodna zabawa na trawie i węchowe spacery po około pięć minut na każdy miesiąc życia, dwa razy dziennie, są w porządku.

Objawy u szczeniaka albo młodego psa: skakanie jak królik z tylnymi łapami razem, kołyszący chód, trudności ze wstawaniem, dziwne siadanie z łapą wystawioną na bok, niechęć do skakania, kulawizna, która pojawia się i znika. Wspomnij o nich; wczesna diagnoza otwiera opcje, które późna zamyka.

Więzadła krzyżowe: lata dorosłe

Więzadło krzyżowe stabilizuje kolano. U labradorów często ulega zwyrodnieniu, a potem zrywa się podczas zwykłej zabawy: skręt, poślizg, skok. Nagła kulawizna tylnej łapy albo narastające powoli utykanie, gorsze po odpoczynku, to klasyczny obraz. Leczenie to często operacja, i to droga, co jest jednym z powodów, żeby ubezpieczyć psa wcześnie. Obniżysz ryzyko szczupłą sylwetką, rozgrzewką przed intensywną zabawą i nierzucaniem piłki psu, który hamuje z poślizgiem.

Artroza: lata seniorskie

Sztywny po odpoczynku, rozchodzi się w ruchu, wolniejszy na schodach, niechętnie wskakuje do samochodu, wylizuje staw, marudzi przy dotykaniu. To ból, nie wiek. Nowoczesne leczenie artrozy jest doskonałe: najpierw waga, potem właściwy ruch, suplementy i leki, dzięki którym stary pies znów cieszy się spacerami. Dywaniki na śliskich podłogach, rampa do samochodu, legowisko ortopedyczne, krótkie pazury i pływanie, czyli najlepszy ruch, jaki może mieć sztywny labrador.

Ruch według wieku

• Szczeniak: pięć minut na każdy miesiąc życia, dwa razy dziennie, plus swobodna zabawa na trawie. Żadnego wymuszonego ruchu.
• Nastolatek: stopniowo zwiększaj po dwunastu do osiemnastu miesiącach. Najpierw praca dla głowy, potem kilometry.
• Dorosły: półtorej do dwóch godzin dziennie, urozmaicone: spacery, pływanie, aportowanie z zasadami, zabawy węchowe. Unikaj piłki bez końca na twardym podłożu.
• Senior: krócej, częściej, pływanie, gdzie się da. Kończ, zanim coś zaboli, nie po.

Kiedy kulawizna oznacza weterynarza

Każda kulawizna trwająca dłużej niż dzień. Każda nagła kulawizna tylnej łapy po zabawie. Każdy staw, który jest gorący albo opuchnięty. Każdy pies, który piszczy przy poruszaniu łapą. I każdy senior, który co rano jest sztywny; to nie jest nagły przypadek, ale to telefon, bo leczenie działa. Utrzymywanie niskiej wagi, jak tłumaczy poradnik o karmieniu, to jedna rzecz, która pomaga na każdy problem ze stawami z tej strony.