Czy labrador to dobry pierwszy pies? Szczera odpowiedź

Zapytaj trenera o dobrego pierwszego psa, a labrador zwykle pada jako pierwszy. Przyjazny, chętny do współpracy, wybaczający błędy, dobry z dziećmi i innymi psami, i łatwy do nakarmienia, co jest uprzejmym sposobem powiedzenia, że za ciastko zrobi wszystko. Większość z tego to prawda. Oto reszta.

Dlaczego to dobry pierwszy pies

• Charakter. Stabilny, towarzyski, chętny, żeby cię zadowolić. Labrador chce grać w twojej drużynie, a błędy początkującego właściciela rzadko to zmieniają.
• Podatność na szkolenie. Zmotywowany jedzeniem i szybki. Przywołanie, siad, luźna smycz, leżenie na miejscu: wszystko to osiągnie ktoś, kto nigdy nie szkolił psa, z kursem i odrobiną cierpliwości.
• Odporność. Niedelikatny, nieprzewrażliwiony, szczęśliwy w deszczu, błocie i zimnie. Labrador po gorszym dniu wraca do formy.
• Pies rodzinny. Słynie z tego, że dobrze dogaduje się z dziećmi, z tą zwykłą zasadą, że dziecko trzeba uczyć tak samo jak psa.

Dlaczego to trudny pierwszy pies

• Energia. Hodowany do pracy przez cały dzień. Dorosły pies potrzebuje dwóch porządnych spacerów i czegoś dla głowy, codziennie, przez dwanaście lat. Znudzony labrador gryzie, szczeka, kopie i ciągnie.
• Rozmiar. Dwadzieścia pięć do trzydziestu pięciu kilo entuzjazmu. Skakanie na ludzi, ciąganie na smyczy i przewracanie maluchów to klasyczne problemy rasy i wszystkiego trzeba uczyć wcześnie.
• Pysk. Szczenięta mocno podgryzają, nastolatki gryzą wszystko, a dorosłe zjadają skarpetki, kolby kukurydzy i zawartość kosza. Labradory to rasa, która najczęściej trafia na stół operacyjny z powodu połkniętego przedmiotu.
• Dojrzewanie. Od szóstego miesiąca do dwóch i pół, trzech lat przywołanie znika, a maniery się ulatniają. To przejściowe, ale właśnie dlatego tak wiele labradorów ląduje w schronisku w wieku osiemnastu miesięcy.
• Waga i stawy. Wiele z nich nosi gen, który tłumi uczucie sytości; w większości badań weterynaryjnych to najgrubsza rasa. Biodra, łokcie i więzadła krzyżowe to słabe punkty rasy, a nadwaga pogarsza każdy z nich.
• Sierść. Podwójna okrywa, która linieje cały rok, a dwa razy w roku sypie się na dobre. Na wszystko.

Typ wystawowy czy użytkowy

Dwa labradory w jednej rasie. Bardziej krępy typ wystawowy, czyli „angielski”, jest spokojniejszy, cięższy i łatwiejszy dla rodziny. Szczuplejszy typ użytkowy, czyli „polowy”, ma więcej napędu, więcej szybkości i prawdziwą potrzebę pracy; cudowny dla aktywnego, doświadczonego domu, sporo jak na pierwszy. Zapytaj, z jakich linii pochodzi pies, i szczerze oceń własną energię.

Pytania, które warto sobie zadać

Czy lubisz godzinę lub więcej spaceru dziennie, w każdą pogodę? Czy ktoś jest w domu przez większość dnia? Czy będziesz szkolić, bawić się i dawać psu zajęcie przez lata, a nie miesiące? Czy poradzisz sobie z sierścią, błotem i odrobiną śliny? Czy dasz radę trzymać jedzenie, kosze i skarpetki poza zasięgiem, na zawsze?

Pięć razy „tak” i labrador może być najlepszym pierwszym psem, jaki istnieje. Dwa razy „nie” i oboje będziecie szczęśliwsi z inną rasą.

Jeśli się decydujesz

Kup od hodowcy, który robi badania zdrowotne: ocena bioder i łokci, czyste badania oczu, a najlepiej także testy genetyczne EIC i PRA. Albo adoptuj dorosłego psa, którego energię widzisz na własne oczy. Ubezpiecz przed pierwszą wizytą u weterynarza. Przeczytaj pierwsze trzydzieści dni, zanim szczeniak trafi do domu, i poradnik o dojrzewaniu, zanim będzie ci potrzebny.