Dojrzewanie labradora: dlaczego twój nastolatek wszystko zapomniał (od 6 miesięcy do 3 lat)

Gdzieś między szóstym a ósmym miesiącem labrador, który przychodził na zawołanie, przestaje przychodzić. Nastolatek, który był spokojny w domu, znów zaczyna gryźć. Szczeniak, który ładnie chodził na smyczy, ciągnie cię teraz do parku jak na nartach wodnych. Każdy właściciel labradora uderza w tę ścianę, a większość labradorów w schroniskach jest tam dlatego, że ich właściciele uderzyli w nią, nie wiedząc, że nadchodzi.

To normalne. To przejściowe. I trwa u labradorów dłużej niż u niemal każdej innej rasy: wiele z nich nie uspokaja się przed dwoma i pół, trzema latami.

Co się dzieje

Hormony, mózg, który przebudowuje sam siebie, i ciało, które potrafi już cię prześcignąć. Pies nie zapomniał szkolenia. Świat stał się ciekawszy od ciebie, a kontrola impulsów, którą miał w czwartym miesiącu, chwilowo zniknęła. Okresy lękowe też przychodzą i odchodzą: pies, któremu śmieciarka nie przeszkadzała, nagle się jej boi, przez dwa tygodnie, a potem znów jest w porządku.

Co robić

• Długa linka wszędzie tam, gdzie przywołanie nie jest idealne. To nie kara; to pas bezpieczeństwa. Nagradzaj każde przywołanie tak, jakby było pierwsze.
• Cofnij się o krok w każdej umiejętności i płać lepiej. Łatwiejsze wersje, częściej, cenniejsze nagrody. Konkurujesz z hormonami; weź kurczaka.
• Daj psu zajęcie. Aportowanie z zasadami, zabawy węchowe, szarpak z sygnałem startu i stopu, mata węchowa, kurs szkoleniowy. Zmęczona głowa jest warta więcej niż zmęczone ciało. Labrador, który dostaje tylko ruch, staje się atletą, który potrzebuje jeszcze więcej ruchu.
• Zarządzaj otoczeniem, żeby pies nie mógł ćwiczyć tego, czego nie chcesz: gryzaki pod ręką, buty wysoko, drzwi zamknięte, bramka przy drzwiach wejściowych.
• Trzymaj się tych samych zasad. Cała rodzina, te same zasady, codziennie. Nastolatki testują granice i znajdują tę miękką.
• Chroń sen. Nastolatki potrzebują czternastu do szesnastu godzin i często ich nie biorą. Przemęczony nastolatek to gorszy nastolatek.

Czego nie robić

Nie karz za nieudane przywołanie, gdy pies w końcu przyjdzie; to kara za przyjście. Nie dokładaj godzin biegania, żeby spalić energię; budujesz wytrzymałość, nie spokój. Nie rezygnuj z kursu, bo „nie działa”; działa, tylko konkuruje z powodzią hormonów. I nie kastruj, żeby to naprawić. Niewiele jest dowodów, że pomaga na nastoletnie zachowanie, a są dobre dowody, że wczesna kastracja labradorów wpływa na zdrowie stawów; omów termin z weterynarzem.

Okresy lękowe

Między szóstym a czternastym miesiącem wiele labradorów ma okres, w którym boją się rzeczy, które wcześniej im nie przeszkadzały. Nie zmuszaj psa, żeby „stawił im czoła”; pozwól mu popatrzeć z daleka, nagradzaj za patrzenie i idź dalej. Mija w ciągu dni albo tygodni. Zmuszanie może zostawić lęk na całe życie.

Kiedy to się kończy

Zwykle stopniowo, między drugim a trzecim rokiem życia, zauważasz, że pies, w którego poszło tyle pracy, wrócił, i to lepszy. Przywołanie trzyma, pies sam z siebie kładzie się spokojnie, spacer jest spacerem. Wszystko, co działo się w tych trudnych miesiącach, to materiał, z którego zbudowany jest ten pies. Wytrzymaj. Konkretne umiejętności znajdziesz w artykule skakanie i ciągnięcie, który warto przeczytać jako następny.