Gryzienie, podgryzanie i połykanie u szczeniąt labradora: przewodnik po pysku

Labradory hodowano po to, żeby delikatnie niosły ustrzelonego ptaka przez półtora kilometra. Ten instynkt nie wyłącza się dlatego, że ptakiem jest twój kapeć. Labrador z pustym pyskiem to labrador szukający czegoś, co mógłby do niego włożyć, a znajdzie twój but, zabawkę twojego dziecka albo skarpetkę, która kończy na stole operacyjnym. Daj pyskowi właściwe rzeczy, naucz wymiany, a większość labradorowych kłopotów nigdy się nie zacznie.

Podgryzanie u szczeniąt

Szczenięta labradora gryzą. Dłonie, rękawy, kostki, nogawki, zębami jak igły, i gryzą mocniej niż większość ras. To zabawa i poznawanie świata, nie agresja, a szczyt przypada na trzeci do piątego miesiąca. Rozwiązaniem nie jest kara, tylko przekierowanie i odpoczynek:

• Zabawka w pysku, zanim dotrze tam dłoń. Trzymaj jedną w każdym pokoju i jedną w kieszeni.
• Spokojne „au” i krótka przerwa w zabawie, gdy zęby dotkną skóry. Bez krzyku; przerwa. Potem zabawa toczy się dalej z zabawką.
• Sen. Większość wieczornych sesji „krokodyla” to przemęczony szczeniak. Klatka, gryzak, drzemka.
• Wszyscy robią to samo. Jedna osoba, która pozwala szczeniakowi gryźć swoje dłonie, niweczy resztę.

Mija około piątego, szóstego miesiąca. Mija szybciej, jeśli reagujesz nudno i konsekwentnie.

Gryzienie

Ząbkowanie trwa od około trzeciego do siódmego miesiąca, a potem w okresie dojrzewania przychodzi druga faza gryzienia, napędzana nudą. Codziennie dawaj legalne gryzaki: mrożone zabawki z nadzieniem, bezpieczne naturalne gryzaki, karton do rozszarpania. Resztą zarządzaj: drzwi zamknięte, buty wysoko, kosze z pokrywą, pilot na półce. Labrador, który w wieku osiemnastu miesięcy gryzie kanapę, jest niedostatecznie zajęty, a nie niegrzeczny, i bardziej niż reprymendy potrzebuje zajęcia.

Wymiana i „puść”

Najważniejsza umiejętność labradora. Od pierwszego tygodnia: rzecz w pysku, ty proponujesz smakołyk, pies puszcza, ty mówisz „puść”, pies dostaje smakołyk i często rzecz z powrotem. Ćwicz na nudnych rzeczach, żeby działało na ekscytujących. Labrador, który z radością puszcza dla ciebie wszystko, nigdy nie uczy się pilnować, nigdy nie uczy się, że ucieczka z butem to świetna zabawa, i da się go powstrzymać przed połknięciem czegoś, zanim skończy się to operacją.

Noszenie i witanie

Wiele labradorów wita cię z czymś w pysku. Pozwól im na to i wręcz tego ucz: pies niosący zabawkę to pies, który nie skacze i nie podgryza. To najtańsza poprawka powitania, jaka istnieje.

Pilnowanie zasobów

Niektóre labradory pilnują jedzenia albo skradzionych rzeczy: sztywnieją, patrzą twardym wzrokiem, warczą nad miską albo skarpetką. Nigdy nie karz za warczenie i nigdy nie wyrywaj rzeczy; tak uczysz psa, żeby następnym razem pominął ostrzeżenie. Wymieniaj na coś lepszego, karm w spokoju, a jeśli to coś więcej niż łagodny przypadek, wcześnie zgłoś się do trenera pracującego bez przemocy.

Gdy coś poszło w dół

Labradory to rasa, która najczęściej wymaga operacji z powodu połkniętego przedmiotu. Jeśli pies połknął coś na twoich oczach: dzwoń do weterynarza od razu i nie próbuj wywoływać wymiotów bez porady. Jeśli nie było cię przy tym: powtarzające się wymioty, twardy albo bolesny brzuch, parcie bez efektu, brak apetytu i apatia to objawy. Weterynarz dziś, nie jutro. A jeśli choć raz w życiu wyciągało się z labradora skarpetkę, to już wiadomo, dlaczego zabawa w wymianę jest tak ważna.