Pierwsze 30 dni szczeniaka rottweilera: parwowiroza, pysk i stawy

W pierwszym miesiącu ze szczeniakiem rottweilera nie chodzi o posłuszeństwo. Chodzi o trzy rzeczy, które odróżniają pierwszy miesiąc tej rasy od większości innych: realną podatność na parwowirozę, szczeniaka, który gryzie mocniej i bawi się ostrzej niż niemal każdy inny, oraz ciało, które dojdzie do pięćdziesięciu kilo na wciąż miękkich stawach. Zadbaj o te trzy rzeczy, a szczeniak, który wyjdzie z tego miesiąca, będzie spokojny, delikatny w pysku i zdrowy w ruchu.

Zanim szczeniak przyjedzie

• Ubezpieczenie, aktywne od dnia przyjazdu. Zbierz oferty wcześnie; niektórzy ubezpieczyciele liczą rottweilerom wyższe stawki. Wszystko, co zostanie odnotowane po pierwszej wizycie u weterynarza, staje się chorobą istniejącą przed ubezpieczeniem.
• Jeden spokojny pokój. Kojec albo klatka, legowisko, woda, drzwi, które da się zamknąć. Bramka na schody, bo żadnego biegania po schodach i żadnego skakania z mebli, dopóki chrząstki wzrostowe są otwarte.
• Karma dla szczeniąt ras dużych, ważona na wadze kuchennej, żeby wzrost był równomierny, a nie szybki. Szybko wyrośnięty rotek to rotek z dysplazją.
• Kaganiec fizjologiczny w odpowiednim rozmiarze, bo w drugim tygodniu zaczniesz uczyć go jako zabawy, na lata przed tym, zanim będzie potrzebny.
• Trener pracujący bez przemocy, z doświadczeniem w rasie, znaleziony już teraz, a nie dopiero po pierwszym warknięciu.

Parwowiroza: problem rottweilerów

Rottweilery, podobnie jak dobermany, są znane z większej podatności na parwowirozę i mniej niezawodnej odpowiedzi na wczesne szczepienia. Porozmawiaj z weterynarzem o harmonogramie na pierwszej wizycie; wielu zaleca tej rasie dodatkową dawkę w wieku szesnastu do dwudziestu tygodni. Dopóki cykl szczepień nie jest zakończony, noś szczeniaka w miejscach publicznych. Unikaj parków, chodników i każdego miejsca, gdzie załatwiają się nieznane psy. Odwiedzające psy powinny być zaszczepionymi dorosłymi, które znasz. A jeśli młody rottweiler wymiotuje, ma krwawą biegunkę albo robi się apatyczny i osowiały, to wizyta u weterynarza tego samego dnia, za każdym razem, bez czekania, co będzie dalej.

Tydzień pierwszy: nic się nie dzieje

Jeden pokój, posiłki o stałych porach w kojcu lub klatce, na dwór za potrzebą co godzinę, gdy nie śpi, oraz po każdej drzemce, posiłku i zabawie. Żadnych gości, żadnej imprezy powitalnej. Chroń sen: osiemnaście do dwudziestu godzin na dobę. Większość dzikiego gryzienia, którym martwią się właściciele rottweilerów, to przemęczony szczeniak o siódmej wieczorem, którego nikt nie położył spać. Przy każdym posiłku zacznij grę w rękę w misce: twoja ręka zbliża się do miski, gdy szczeniak je, wrzuca coś lepszego i odchodzi. Tak zapobiega się obronie zasobów, częstej w tej rasie, zamiast ją potem naprawiać.

Tydzień drugi: świat na rękach i zasady gryzienia

Noś albo woź szczeniaka, żeby zobaczył ruch uliczny, ludzi wszelkiego rodzaju, dzieci z daleka, spokojne psy, z odległości na tyle dużej, by pozostał miękki i ciekawy, ze smakołykami za patrzenie. Szczenięta rottweilera nie zawsze wycofują się, gdy się boją; zastygają i cichną. Naucz się tego zastygania już teraz i dodawaj dystans, gdy je zobaczysz. Zacznij drabinkę zostawania samemu: dziesięć sekund za drzwiami, potem minuta, potem pięć. Zacznij grę w imię i dotykanie ręki nosem.

I zacznij zasady gryzienia, bo szczęki tego szczeniaka będą silne. Zęby na skórze, zabawa zatrzymuje się na kilka sekund, a ty zastygasz. Zęby na zabawce, zabawa trwa. Zawsze miej zabawkę pod ręką. Nigdy nie zaciskaj mu pyska, nie pstrykaj w nos i nie przyciskaj szczeniaka do ziemi; to uczy silnego psa, że ręce to walka, a tę walkę za rok przegrasz. Konsekwencja, łagodność i sen naprawiają gryzienie w tej rasie. Siła je pogarsza.

Tygodnie trzeci i czwarty: rutyny, które zostają

Klatka jako miłe miejsce, potem zamykana na drzemki. Szelki na krótkie spacery, gdy już jest zaszczepiony: pięć minut na każdy miesiąc życia, dwa razy dziennie, po trawie, gdzie się da. Codzienne delikatne dotykanie: łapy, uszy, pysk, szczotka, przytrzymanie w bezruchu, bo rottweiler, który akceptuje dotyk, jest przez całe życie łatwy u weterynarza, a rottweiler, który go nie akceptuje, to pies, którego nikt nie może leczyć. Przedszkole dla szczeniąt u trenera pracującego bez przemocy, który zna rasę. Poznawanie jednego spokojnego dorosłego psa naraz. Zacznij zabawę w kaganiec: kaganiec się pojawia, smakołyki lądują w koszyku, szczeniak wpycha w niego pysk, kaganiec znika. Trzydzieści sekund dziennie. I zacznij rutynę gości: dzwonek, szczeniak na macie z gryzakiem, gość ignoruje szczeniaka, dzieją się miłe rzeczy.

Pięć nawyków, które liczą się najbardziej

1. Noszony w miejscach publicznych i w pełni zaszczepiony, bo parwowiroza to ryzyko rottweilerów.
2. Zasady gryzienia, łagodnie i konsekwentnie, od pierwszego dnia.
3. Pięć minut na każdy miesiąc życia po miękkim podłożu; żadnego wymuszonego ruchu, dopóki stawy się nie zamkną.
4. Ręka w misce dokładająca coś lepszego, przy każdym posiłku.
5. Świat pokazywany spokojnie, z dystansu, i kaganiec zamieniony w zabawę.

Zadbaj o tych pięć rzeczy w pierwszych trzydziestu dniach, a większość problemów, o których piszą do nas właściciele rottweilerów, nigdy się nie zacznie. Poradnik o socjalizacji mówi więcej o pokazywaniu świata, a poradnik o stawach tłumaczy, dlaczego zasada ruchu jest tak ważna u tak ciężkiego psa.