Socjalizacja rottweilera: instynkt stróżujący, zastyganie i kaganiec

Rottweilery hodowano do pędzenia bydła na targ i pilnowania pieniędzy rzeźnika w drodze powrotnej. Instynkt, który przetrwał we współczesnym psie, nie jest głośną, rzucającą się do przodu czujnością niektórych ras stróżujących. Jest cichszy i pod pewnymi względami poważniejszy. Rottweiler patrzy. Stoi nieruchomo, ocenia i decyduje. Dobrze wychowany rotek decyduje, że obcy jest w porządku, i wraca spać. Źle wychowany decyduje, że obcy to zagrożenie, a pięćdziesięciokilogramowy pies, który tak zdecydował, to zupełnie inny problem niż szczekający owczarek. Socjalizacja to sposób, w jaki kształtujesz to decydowanie, a w tej rasie trwa dwa lata.

Czym socjalizacja naprawdę jest

Nie „poznawaniem mnóstwa ludzi i psów”. To spokojne, pozytywne oswajanie ze światem z odległości, na której szczeniak pozostaje rozluźniony. Oglądanie ruchliwej ulicy z ławki. Mężczyzna w kapturze przechodzi obok, a szczeniak dostaje kawałek kurczaka za patrzenie. Słuchanie piszczących dzieci po drugiej stronie placu zabaw. Spotkanie z jednym zrównoważonym dorosłym psem, a nie z tłumem w parku. Szczeniak uczy się, że nowe rzeczy zapowiadają dobre rzeczy, i, co równie ważne, że większość świata można obserwować, nie robiąc z nią nic. Podawanie z rąk do rąk na imprezie, ciągnięcie do obcych albo przewracanie przez psa bez smyczy uczy czegoś odwrotnego i potrafi zniweczyć tygodnie pracy.

Lista, z dodatkami dla rottweilera

• Ludzie: mężczyźni, kobiety, dzieci, brody, kapelusze, kaptury, kamizelki odblaskowe, mundury, laski, wózki inwalidzkie, wózki dziecięce, kurierzy, biegacze.
• Miejsca: miasto, park, weterynarz, samochód, kawiarnia, sklep zoologiczny, dom znajomych, schodek przed domem.
• Dźwięki: ruch uliczny, śmietniki, odkurzacz, fajerwerki z telefonu na niskiej głośności, dzwonki do drzwi.
• Podłoża: trawa, żwir, metalowe kratki, schody, mokra ziemia, stół u weterynarza.
• Psy: spokojne, zaszczepione dorosłe psy, które zignorują szczeniaka albo łagodnie go zniosą. Po jednym naraz.
• Dotyk ze strony obcych: łapy, uszy, pysk, obroża, przytrzymanie w bezruchu, badanie na twoich kolanach ze smakołykami. Rottweilera, który nie znosi badania, trudno leczyć.
• Nicnierobienie: dziesięć minut dziennie siedzenia w ruchliwym miejscu, gdy ludzie przechodzą obok i nic się nie dzieje. Najbardziej przydatna umiejętność, jakiej rottweiler kiedykolwiek się nauczy.

Czytanie szczeniaka: zastyganie

Miękkie ciało, ciekawość, branie smakołyków: dobra odległość. Sztywność, wpatrywanie się, odmawianie smakołyków: za blisko. I tu jest rottweilerowa różnica. Wiele ras wycofuje się, chowa za tobą albo szczeka, gdy się boi. Rotki często zastygają i twardnieją: ciało przestaje się ruszać, pysk się zamyka, wzrok się zatrzymuje. Właściciele odczytują to jako „spokój” i idą dalej, i tak właśnie szczeniak uczy się, że straszna rzecz nie przestaje się zbliżać. Naucz się tego zastygania wcześnie. Gdy je widzisz, dodaj dystansu, pozwól mu patrzeć, nagradzaj patrzenie i spróbuj innego dnia. Szczeniak rottweilera, któremu wolno obserwować i się wycofać, wyrasta na pewnego siebie dorosłego, który patrzy i dobrze decyduje. Ten, którego ciągnięto do przodu, wyrasta na dorosłego, który decyduje źle.

Okresy lękowe i długie dojrzewanie

Około ósmego do jedenastego tygodnia, a potem jeszcze raz gdzieś w okresie dojrzewania, rottweilery miewają okresy, gdy straszą je rzeczy, z którymi wcześniej nie było problemu. Nie wymuszaj: dystans, smakołyki, idziemy dalej. I socjalizuj dalej przez cały okres dojrzewania, który w tej rasie trwa do dwóch, trzech lat. Czujność włącza się na dobre między szóstym a dwunastym miesiącem i dokładnie wtedy większość właścicieli przestaje, bo zrobiło się trudniej. Nie przestawaj. Praca ze szczeniakiem to to, na czym opiera się nastolatek; praca z nastolatkiem to to, z czego zbudowany jest dorosły pies.

Kaganiec jako uprzejmość

Każdy rottweiler powinien dobrze czuć się w kagańcu fizjologicznym, niezależnie od tego, czy prawo tam, gdzie mieszkasz, go wymaga. Dzięki niemu weterynarz może bezpiecznie leczyć obolałego psa. Dzięki niemu nagły wypadek, potrącenie, złamana noga, nie kończy się pogryzieniem. Dzięki niemu w tłumie możesz się rozluźnić, a ludzie widzą odpowiedzialnego właściciela zamiast zagrożenia. A psa nie kosztuje to nic, jeśli nauczysz go właściwie: kaganiec się pojawia, smakołyki lądują w koszyku, pies wpycha w niego pysk, kaganiec znika. Trzydzieści sekund dziennie, przez tygodnie, zanim w ogóle zapniesz pasek. Potem krótkie zapięte chwile ze smakołykami podawanymi przez kratkę, potem spacery. Rottweiler, który sam pcha pysk do kagańca, to rottweiler, którego możesz zabrać wszędzie, a spokojny rotek w kagańcu, grzecznie mijający wystraszoną rodzinę, robi dla rasy więcej niż jakikolwiek argument.

Jeśli już poszło nie tak

Rottweiler, który już twardnieje i zastyga na widok obcych albo warknął czy rzucił się na smyczy, potrzebuje tych samych zasad stosowanych ostrożniej i z pomocą: dystans, na którym pies wciąż potrafi myśleć, nagroda za patrzenie, zmniejszanie odległości przez tygodnie, żadnych korekt. Trener pracujący bez przemocy albo behawiorysta kliniczny z doświadczeniem w rasie, polecony przez weterynarza, i im wcześniej, tym taniej. Rottweiler, który ugryzł albo który zaczyna fiksować się na dzieciach, to więcej niż wpis na blogu; poradnik o szkoleniu tłumaczy, dlaczego presja pogarsza tę rasę i kiedy dzwonić po specjalistę.