Dojrzewanie rottweilera: długa droga do trzech lat i pytanie o kastrację

Rottweilery dorastają powoli. Ciało osiąga rozmiar dorosłego w rok; mózg przychodzi gdzieś między drugim a trzecim rokiem. Pomiędzy jest dojrzewanie: pies, który wygląda jak dorosły rottweiler, waży jak dorosły i podejmuje decyzje jak nastolatek. Przywołanie się chwieje, pewność siebie skacze, zabawa robi się ostrzejsza i pewnego dnia obcy przy furtce dostaje twarde, nieruchome spojrzenie, które zaskakuje was oboje. To normalne, to przejściowe i to okres, który decyduje, jakiego dorosłego psa dostaniesz.

Co się dzieje

Hormony, mózg, który sam się przebudowuje, ciało, które potrafi cię już przewrócić, i włączająca się czujność rasy. Nastoletnie rottweilery często stają się bardziej zdystansowane wobec obcych, bardziej wybredne wobec psów, a czasem nietolerancyjne wobec psów tej samej płci. Pies nie zapomniał szkolenia; świat stał się ciekawszy i bardziej wart pilnowania. Okresy lękowe przychodzą i odchodzą: pies, któremu śmieciarka nie przeszkadzała, nagle przez dwa tygodnie się jej boi.

Co robić

• Długa linka wszędzie tam, gdzie przywołanie nie jest idealne. Pas bezpieczeństwa, nie kara. Nagradzaj każde przyjście, jakby było pierwsze.
• Socjalizuj dalej, do trzech lat. Spokojnie, z dystansu, co tydzień. Praca ze szczeniakiem to to, na czym opiera się nastolatek. Większość właścicieli przestaje w tym miejscu, bo zrobiło się trudniej; właśnie wtedy trzeba ciągnąć dalej.
• Codziennie jakieś zajęcie. Praca węchowa, tropienie, gry z posłuszeństwa, zaprzęg, kurs. Znudzony nastoletni rottweiler pilnuje: okna, furtki, kanapy.
• Zarządzaj drzwiami, furtką i oknem. Rutyna z matą dla gości, folia na szybie, żadnego czasu bez nadzoru przy ogrodzeniu od ulicy, gdzie każdy przechodzień to kolejna próba.
• Cofnij się o krok w każdej umiejętności i płać lepiej. Jednakowe zasady w całej rodzinie; nastolatki znajdą tego najłagodniejszego.
• Chroń sen. Czternaście do szesnastu godzin, a często same go sobie nie zapewnią, jeśli tego nie zorganizujesz.
• Chroń stawy. Nastoletni rotek wygląda na dorosłego, ale nim nie jest. Żadnego biegania przy rowerze, żadnej piłki na twardym podłożu, żadnego wyskakiwania z samochodu najwcześniej do czternastego, osiemnastego miesiąca.

Pierwsze warknięcie

W pewnym momencie nastoletni rottweiler warknie albo zastygnie i stwardnieje na coś: obcego, psa, rękę przy misce. Nie karz tego. Warknięcie to informacja, a karanie go uczy psa, żeby następnym razem pominąć ostrzeżenie; rottweiler, który gryzie bez ostrzeżenia, to pies z nagłówków gazet. Dodaj dystansu, ustal, co go zaniepokoiło, i wcześnie zaproś trenera pracującego bez przemocy albo behawiorystę, jeśli zdarzy się to więcej niż raz. Wczesna pomoc to kilka sesji. Reaktywny trzyletni rottweiler to rok pracy i kaganiec na całe życie.

Nietolerancja tej samej płci

Częsta w tej rasie od okresu dojrzewania, zwłaszcza między samcami. Rotek, który w szóstym miesiącu lubił każdego psa, w osiemnastym może uznać, że jeden konkretny pies jest nie do przyjęcia. To nie jest porażka szkolenia. Zarządzaj tym: grzeczne mijanie na smyczy, żadnych wymuszonych powitań, kilku znajomych psów zamiast psiego parku. Jeśli myślisz o drugim rottweilerze, wybierz przeciwną płeć i zasięgnij rady.

Kastracja: badania, które ta rasa naprawdę ma

Większość ras ma niewiele danych o terminie kastracji. Rottweilery mają ich więcej niż większość i wskazują one w jedną stronę. Badanie rottweilerów wykazało, że psy kastrowane przed ukończeniem roku miały znacznie wyższe ryzyko osteosarcomy, raka kości, w ciągu życia niż psy niekastrowane; u wcześnie kastrowanych psów obu płci było ono kilkakrotnie wyższe. Osobne badania ras dużych wiążą kastrację przed dojrzałością szkieletu z wyższą częstością chorób stawów, w tym zerwań więzadeł krzyżowych, do których rasa i tak ma skłonność. A dowodów na to, że kastracja naprawia nastoletnie zachowanie, jest niewiele; u niektórych psów nasila lękliwość.

Nic z tego nie znaczy „nigdy”. Ropomacicze, zagrażające życiu zakażenie macicy, jest częste u starszych niekastrowanych suk i są prawdziwe powody, by kastrować. Znaczy to: nie rób tego z automatu w szóstym miesiącu. Wielu weterynarzy radzi dziś poczekać co najmniej do osiemnastego, dwudziestego czwartego miesiąca, gdy szkielet jest dojrzały, i zważyć ryzyko nowotworów i chorób stawów wobec korzyści dla twojego psa. Zapytaj o usunięcie macicy z pozostawieniem jajników albo o wazektomię u samca, jeśli chcesz ochrony przed ciążą bez utraty hormonów. Porozmawiaj o tym z weterynarzem; poradnik o nowotworach tłumaczy, dlaczego w tej rasie ma to takie znaczenie.

Czego nie robić

Nie karz za przywołanie, gdy pies w końcu przyjdzie. Nie dokładaj godzin biegania, żeby „spalić energię”; budujesz kondycję i zużywasz stawy. Nie „pokazuj, kto tu rządzi”; presja sprawia, że pewny siebie pies przestaje ostrzegać, a zaniepokojony robi się ostrzejszy. I nie rezygnuj z socjalizacji, bo pies stał się zdystansowany. Zdystansowany jest w porządku. Zdystansowany to ta rasa. Lękliwy to to, przed czym go chronisz.

Kiedy to się kończy

Zwykle stopniowo, między drugim a trzecim rokiem, zauważasz, że pies, nad którym tyle pracowano, wrócił: spokojniejszy, patrzący na świat z rozwagą zamiast podejrzliwości. Cała praca z tych trudnych miesięcy to to, z czego ten pies jest zbudowany. Wytrzymaj.