Czy rottweiler to dobry pies dla początkujących? Szczera odpowiedź

Zapytaj właściciela rottweilera, jaka to rasa, a usłyszysz o psie, który opiera się o twoje nogi, chodzi za tobą do łazienki, pomrukuje z rozkoszy przy głaskaniu i wolałby być z rodziną niż gdziekolwiek indziej na świecie. Zapytaj obcego w parku, a usłyszysz coś zupełnie innego. W pewnym sensie obie wersje są prawdziwe, a to, czy dostaniesz tę pierwszą, zależy od tego, jak poważnie potraktujesz drugą. Oto nasza szczera odpowiedź na pytanie, czy rottweiler nadaje się dla początkującego właściciela.

Co czyni z niego dobrego pierwszego psa

• Temperament. Dobrze zhodowany i dobrze wychowany rottweiler jest spokojny, pewny siebie i zrównoważony. To nie jest nerwowa rasa. Patrzy, myśli i się uspokaja. W domu dorosły rotek bywa cichszy niż spaniel.
• Oddanie. To pies, który przywiązuje się do swoich ludzi całym sobą. Rottweilerowe opieranie się, chodzenie krok w krok z pokoju do pokoju, głowa na twojej stopie, kiedy pracujesz. Mało która rasa daje taki rodzaj uwagi.
• Podatność na szkolenie. Mądry, zmotywowany jedzeniem i chętny. Rottweilery świetnie radzą sobie w posłuszeństwie, tropieniu, pracy węchowej i zaprzęgach. Myślą, zanim zadziałają, przez co wolniej niż collie proponują zachowanie, ale za to są bardziej niezawodne, gdy już je opanują.
• Mało pielęgnacji. Krótka sierść, dziesięć minut tygodniowo gumowym zgrzebłem. Ważniejsze od samego czesania jest oglądanie psa przy okazji, ale sama sierść jest bezproblemowa.

Co czyni z niego trudnego pierwszego psa

• Siła. Pięćdziesiąt kilo, czasem sześćdziesiąt, samych mięśni. Rottweiler, który ciągnie, rzuca się na smyczy albo skacze na kogoś na powitanie, to zagrożenie dla ciebie, dla przechodniów i dla reputacji rasy. Początkujący właściciel musi być na tyle spokojny i silny, żeby to opanować, i od szczeniaka konsekwentnie pracować nad luźną smyczą.
• Instynkt stróżujący. Rasę hodowano do pędzenia bydła i pilnowania utargu. Instynkt, który przetrwał, jest cichszy niż szczekanie owczarka: rottweiler patrzy, ocenia i decyduje. Dobrze zsocjalizowany rotek decyduje, że obcy jest w porządku. Źle zsocjalizowany decyduje, że to zagrożenie, a pięćdziesięciokilogramowy pies, który tak zdecydował, to poważny problem. Socjalizacja nie jest opcjonalna i trwa dwa lata.
• Reputacja. Niektórzy ubezpieczyciele liczą wyższe stawki dla tej rasy albo w ogóle jej nie ubezpieczają. Niektórzy wynajmujący i właściciele kwater wakacyjnych odmawiają. W niektórych krajach, na przykład w Irlandii, rottweiler w miejscu publicznym musi z mocy prawa mieć kaganiec i być na smyczy. Ludzie będą przechodzić na drugą stronę ulicy. Nosisz to ze sobą za każdym razem, gdy wychodzisz z domu.
• Gryzący, brutalny w zabawie szczeniak. Szczenięta rottweilera gryzą mocniej i bawią się ostrzej niż niemal każda inna rasa. To normalne i da się to naprawić, ale wymaga konsekwentnej, łagodnej, codziennej pracy przez pierwsze sześć miesięcy.
• Długie dojrzewanie. Rozmiar dorosłego psa w rok, mózg dorosłego psa w dwa albo trzy lata. To dużo czasu na życie z nastolatkiem, który waży więcej od ciebie.
• Zdrowie i krótkie życie. Dysplazja łokci i bioder, zerwania więzadeł krzyżowych, skręt żołądka, choroby serca i oczu oraz jeden z najwyższych wskaźników nowotworów wśród psów, zwłaszcza raka kości. Typowo osiem do dziesięciu lat. Ubezpieczenie nie jest opcjonalne, a dla tej rasy jest drogie.
• Złe rady. Żadna rasa nie przyciąga tylu ludzi gotowych ci powiedzieć, że potrzebuje twardej ręki. Nie potrzebuje. Rottweiler szkolony presją zamyka się w sobie albo robi się ostrzejszy, a początkujący właściciel musi umieć zignorować takie rady i znaleźć trenera pracującego bez przemocy.

Skąd pochodzi szczeniak, liczy się bardziej niż zwykle

W tej rasie temperament dziedziczy się w stopniu, który ludzi zaskakuje. Poznaj oboje rodziców. Zobacz, jak zachowują się przy obcym: spokój, dystans, a potem rozluźnienie: tego właśnie szukasz. Nerwowość, ostrość albo nadmierne pobudzenie to nie, niezależnie od tego, co mówią papiery. Potem poproś o dokumenty: wyniki badań bioder i łokci, badanie serca pod kątem zwężenia podaortalnego, zaświadczenia okulistyczne i wynik testu DNA na JLPP pokazujący, że miot nie może być chory. Hodowca, który nie ma żadnego z tych dokumentów, to nie hodowca, jakiego szukasz. Albo adoptuj dorosłego psa z fundacji rasowej, która ocenia temperament, i weź psa, którego naturę już widać.

Pytania, które warto sobie zadać

Czy potrafisz spokojnie i pewnie prowadzić bardzo silnego psa? Czy ktoś jest w domu przez większość dnia? Czy będziesz starannie socjalizować szczeniaka, co tydzień, przez dwa lata, i nie odpuścisz, gdy dojrzewanie wszystko utrudni? Czy masz sprawdzone ubezpieczenie, umowę najmu i lokalne przepisy? Czy stać cię na droższe ubezpieczenie i ewentualną operację stawów? Czy będziesz szkolić nagrodami i pójdziesz do trenera wcześnie, a nie dopiero po pierwszym warknięciu? I czy masz małe dzieci albo ich kolegów wbiegających i wybiegających z domu bez nadzoru?

Sześć razy tak i jedno nie na ostatnie pytanie, a rottweiler może być psem twojego życia. Dwa razy nie, a ty i pies będziecie szczęśliwsi z inną rasą. Nie ma w tym nic wstydliwego; wstydliwy jest rottweiler oddany w wieku osiemnastu miesięcy, bo nikt nie zadał sobie tych pytań.

Jeśli się decydujesz

Ubezpiecz psa przed pierwszą wizytą u weterynarza. Znajdź trenera pracującego bez przemocy i z doświadczeniem w rasie, zanim szczeniak trafi do domu. Już teraz przeczytaj poradnik o socjalizacji i poradnik o stawach, bo pierwsze to najważniejsza rzecz, jaką zrobisz, a drugi tłumaczy zasady ruchu, które chronią szczeniaka mającego kiedyś ważyć pięćdziesiąt kilo na wciąż miękkich stawach. I zacznij trening kagańca w pierwszym tygodniu, jako zabawę, żeby twój rottweiler dorastał w przekonaniu, że kaganiec to kubek ze smakołykami. To uprzejmość wobec psa, weterynarza i przechodniów, i jedna rzecz, która najszybciej zmienia zdanie obcych.