Szkolenie beagle’a: poradnik właściciela psa gończego

Popytaj o beagle, a usłyszysz „uparty”, „słabo się szkoli”, „nos na nogach”. Zapytaj dobrego trenera, a usłyszysz coś innego: pies gończy wyhodowany do podejmowania decyzji o pole od człowieka, z nosem, który stoi wyżej niż uszy, i popędem do jedzenia, który czyni z niego jednego z najłatwiejszych do zmotywowania psów na świecie. Beagle błyszczą w nosework, rally obedience i sztuczkach, a na lotniskach całego świata pracują jako psy wykrywające. Da się je szkolić. Nie są posłuszne z natury, i ta różnica ma znaczenie.

Co motywuje beagle’a

Jedzenie, potem jedzenie, potem wąchanie, potem towarzystwo, potem jedzenie. Krótkie sesje, dwie do pięciu minut, kilka dziennie, z całą dzienną racją karmy dostępną jako zapłata. Sucha karma za łatwe rzeczy w domu; kurczak, ser lub suszone szprotki za przywołanie i wszystko na dworze. Garść smaczków rozsypana w trawie to zarazem nagroda i praca dla nosa. I używaj „idź wąchać” jako nagrody samej w sobie: siad, czekaj, „idź wąchać”. Instynkt płaci za szkolenie.

Bez przemocy, i dlaczego to ważne u psa gończego

Beagle szkolony presją uczy się trzymać od ciebie z daleka, co u psa, który i tak pracuje o pole od ciebie, jest dokładnie złą lekcją. Łańcuszki zaciskowe, krzyk i „zmuszanie” produkują psa gończego, który się skrada, ucieka i przestaje wracać. Nagradzaj to, czego chcesz, zarządzaj tym, czego nie chcesz, a u beagle’a oznacza to pokrywki na koszach i linkę na szelkach, dopóki szkolenie nie nadgoni. Jeśli trener mówi o dominacji albo „pokazaniu, kto tu rządzi”, poszukaj innego trenera.

Pięć umiejętności, których potrzebuje każdy beagle

1. Przywołanie na gwizdek, opłacane za każdym razem czymś, co bije królika, a potem zwolnienie z powrotem do wąchania. Poradnik o nosie opisuje to w całości.
2. „Zostaw” na kość z kurczaka na chodniku. Zacznij od nudnego smaczka pod twoją dłonią; płać z drugiej ręki, gdy pies odpuści. Buduj wartość powoli.
3. „Puść”, wymieniane na coś lepszego, na skarpetkę, którą pies już niesie. Ser za skarpetkę, za każdym razem, żeby skarpetka była oddawana, a nie połykana.
4. Wyciszenie na macie, dla wieczoru bez wycia i dla kawiarni. Płać za spokój na macie, zwłaszcza gdy jesz, i nigdy ze stołu.
5. „Cicho”, uczone przez płacenie za ciszę. Nie wykarzesz grania z psa gończego, ale możesz go nauczyć, że cisza zarabia więcej.

Miesiące dojrzewania

Od około sześciu miesięcy do osiemnastu przywołanie znika, nos robi się trzy razy silniejszy, pojawia się pierwsze prawdziwe granie, a kosz zostaje splądrowany. To okres dojrzewania, i większość beagle’ów jest dorosła, jak na beagle’owe standardy, około drugiego roku życia. Długa linka wszędzie tam, gdzie przywołanie nie jest sprawdzone, cofnij się o krok w każdej umiejętności i płać lepiej, więcej pracy nosem zamiast więcej kilometrów, ściślejsze zarządzanie jedzeniem i sen chroniony na poziomie czternastu do szesnastu godzin. Kastracja niczego z tego nie naprawi; zmniejsza zapotrzebowanie na kalorie o jedną piątą do jednej trzeciej i to jest główna rzecz, na którą trzeba się przygotować.

Nie rozumie, czy nos wygrał?

Większość „upartych” momentów beagle’a to jedna z trzech rzeczy:

• Nie zna sygnału w tym miejscu. Siada perfekcyjnie w domu, nie na chodniku. Nowe miejsce, nowe zapachy. Łatwiejsze kroki, lepsze smaczki, bliżej domu.
• Zna, ale cena jest zła. „Siad” za suchą karmę na polu pełnym królików to kiepski interes. Płać lepiej albo skróć linkę i przybliż psa.
• Nos wyłączył uszy. Żadna cena nie zadziała, dopóki nie podejdziesz bliżej i pies nie podniesie głowy. Zarządzaj, cofnij się o krok, spróbuj ponownie z odległości, z której słyszy.

Żadna z nich nie wymaga siły. Każda wymaga człowieka, który rozumie, czym jest pies gończy.

Nauka czystości u nosa

Beagle uczą się czystości wolniej niż wiele ras i powodem jest ten sam nos. Wypadek posprzątany zwykłym środkiem wciąż pachnie beagle’owi jak toaleta, więc to miejsce zostaje użyte ponownie. Środek enzymatyczny za każdym razem, na dwór co godzinę, gdy pies nie śpi, i po każdym śnie, posiłku i zabawie, a smaczek podany na dworze w ciągu dwóch sekund od skończenia. Przy takiej rutynie większość beagle’ów jest niezawodna w wieku pięciu, sześciu miesięcy, i nie wcześniej.

Codzienne zadanie

Codziennie coś dla nosa: rozsypana karma, polowanie w „szukaj”, spacer na wąchanie. Co tydzień, jeśli możesz, coś większego: nosework, tropienie, mantrailing. Beagle z zajęciem jest spokojny, cichy i łatwy w szkoleniu. Beagle bez zajęcia to pies, na którego skarżą się sąsiedzi, i nic z tego nie jest winą psa.