Szczekanie yorkshire terriera i syndrom małego psa: skąd się bierze i jak to naprawić

„Syndrom małego psa” istnieje naprawdę i nie jest winą psa. To zestaw zachowań, szczekanie, rzucanie się na smyczy, kłapanie zębami, trzęsienie się, o które obwinia się yorkshire terriery, a które niemal za każdym razem tworzy sposób, w jaki się z nimi obchodzimy. Pies tej wielkości jest brany na ręce, ilekroć coś go niepokoi, więc nigdy nie uczy się radzić sobie samemu. Jest noszony obok dużych psów, więc każdego dużego psa spotyka z wysokości, w ramionach, bez możliwości odejścia. Nigdy nie słyszy „nie”, bo to urocze, więc uczy się, że szczekanie działa. A kiedy w końcu warknie, jest wyśmiewany. Potem trzęsącego się, wrzeszczącego, kłapiącego zębami yorka nazywa się „szczekaczem”, jakby to była cecha rasy. Te same geny co pewny siebie york z sąsiedniej ulicy. Inne traktowanie.

Problem z braniem na ręce

Podniesienie psa odbiera mu możliwość odejścia, a odejście to sposób, w jaki psy radzą sobie z niepokojem. Yorkowi trzymanemu na rękach, gdy obwąchuje go labrador albo gdy gość nachyla się, żeby go przytulić, zostają dwie opcje: zamrzeć albo szczekać. Większość uczy się najpierw szczekać, a potem gryźć. Trzymane na rękach psy uczą się jeszcze czegoś: że szczekanie sprawia, że przychodzisz z pomocą. Z punktu widzenia psa szczekanie zadziałało.

Zasada: na ręce dla bezpieczeństwa, gdy zbliża się realne zagrożenie, i z powrotem na ziemię, gdy tylko minie. Na niepokój zamiast tego zwiększaj dystans na ziemi i pozwól psu zdecydować, czy chce podejść, czy nie. York, który nauczył się, że może odejść, rzadko musi krzyczeć.

Trzy rodzaje szczekania

Szczekanie ostrzegawcze

Dzwonek, listonosz, pies za oknem. To praca teriera i kilka szczeknięć jest w porządku. Podziękuj, zawołaj go na matę, zapłać za ciszę. Potem ogarnij scenę: folia na dolnej części okna, bramka, która nie wpuszcza go do pokoju od ulicy, gdy cię nie ma, rytuał przy drzwiach. York, który spędza dzień na oparciu kanapy, szczekając na ulicę, staje się coraz lepszy w szczekaniu. Nie krzycz; dla psa właśnie się dołączasz.

Szczekanie lękowe

York szczekający i rzucający się na smyczy w stronę dużego psa jest niemal zawsze przestraszony; dwukilogramowy pies doskonale wie, jak duży jest labrador. Rozwiązanie jest takie samo jak u każdego psa reaktywnego, tylko w mniejszej skali:

• Znajdź odległość, przy której pies wciąż potrafi wziąć smakołyk. To może być druga strona ulicy albo drugi koniec parku.
• Nagradzaj za spojrzenie na dużego psa, a potem za spojrzenie z powrotem na ciebie. Duży pies zaczyna zapowiadać ser.
• Zmniejszaj dystans przez tygodnie, metr po metrze, na ziemi, na luźnej smyczy przy szelkach.
• Nigdy szarpnięcie, nigdy obroża, nigdy krzyk, nigdy porwanie na ręce w środku szczekania. Szarpnięcie za obrożę to szarpnięcie za tchawicę, a do tego łączy dużego psa z bólem.

Szczekanie na żądanie

Szczeka na ciebie, gdy gotujesz. Szczeka, żeby wziąć go na kanapę. Szczeka, gdy przestajesz się bawić. Wyuczone, bo działało. Poczekaj na jedną sekundę ciszy, potem zapłać; szczekanie nie dostaje nic, nigdy, łącznie z kontaktem wzrokowym i strofowaniem. Przez kilka dni będzie gorzej, zanim będzie lepiej. To pies sprawdza, czy zasada jest prawdziwa. Wytrzymaj tydzień, a zniknie.

Trzęsienie się

York, który trzęsie się w nowym miejscu, jest albo zmarznięty, albo przestraszony, a często jedno i drugie. Najpierw sprawdź temperaturę: dwukilogramowy pies z pojedynczą warstwą sierści dygocze poniżej mniej więcej dziesięciu stopni. Jeśli to strach, odpowiedzią nie jest przytulanie, które niczego nie uczy, ani ciągnięcie go do przodu, które uczy, że świat jest niebezpieczny. Odpowiedzią jest dystans, czas, smakołyki za patrzenie i szansa, żeby odejść. Pewność siebie buduje się na czterech łapach.

Noszony wszędzie czy chodzący

Dorosły york potrzebuje trzydziestu do czterdziestu pięciu minut spaceru dziennie na własnych łapach, plus węszenie i zabawa w gonienie. Pies niesiony w torbie do kawiarni nigdzie nie był i niczego się nie nauczył. Chodzenie buduje mięśnie dla rzepek, pewność siebie dla głowy i zmęczenie na wieczór. Noś go, gdy chodnik parzy, gdy jest poniżej zera albo przez tłum. Poza tym: smycz.

Pierwsze warknięcie i szczera granica

Kiedy york warczy, na szczotkę, na rękę sięgającą, żeby go podnieść, na dziecko, nie karz go i nie śmiej się. Warknięcie to informacja, a karanie za nie uczy psa pomijać ostrzeżenie. Ustal, co go zaniepokoiło, wróć do uczenia dotyku jako zabawy i wcześnie wezwij trenera pracującego bez przemocy, jeśli zdarzy się to dwa razy. Kłapiącego zębami dwukilogramowego psa łatwo zlekceważyć i właśnie tak staje się gryzącym dziesięciolatkiem. York, który ugryzł, potrzebuje wykwalifikowanego behawiorysty i weterynarza, który wykluczy ból, zwłaszcza ból zębów, który w tej rasie stoi za większą liczbą kłapnięć, niż ktokolwiek przypuszcza. Poradnik o zębach tłumaczy dlaczego.