Szkolenie buldoga: przewodnik po upartym słodziaku

Buldogi mają opinię psów nie do wyszkolenia. Nieprawda. Mają mało napędu, szybko się nudzą, są fizycznie powolne i ani trochę nie interesuje ich robienie czegoś tylko po to, żeby cię zadowolić. Buldog doskonale uczy się komendy; to, co rozważa, to czy warto się wysilić. Szkol z myślą o takim psie, a pójdzie dobrze. Szkol jak border collie, a oboje będziecie nieszczęśliwi.

Sesje

Dwie do trzech minut, kilka razy dziennie, z końcem, gdy pies wciąż ma ochotę. Buldog, który zrobił pięć powtórzeń „siad”, zwykle ma „siad” dość. Ćwicz w chłodnym pokoju, nigdy na dworze w ciepły dzień, i patrz na oddech: dyszący buldog nie potrafi się uczyć i nie powinno się od niego tego wymagać. Ćwicz przed posiłkami, nie po, kiedy motywacja jest najwyższa, a ryzyko refluksu najniższe.

Zapłata

Jedzenie, niemal zawsze. Używaj części dziennej porcji na łatwe rzeczy i czegoś wyjątkowego, kurczaka albo sera, na trudne. Wiele buldogów uwielbia też przeciąganie, piszczącą zabawkę albo delikatne siłowanie; używaj tego, na co twój pies reaguje z błyskiem w oku. Sama pochwała kupuje u tej rasy bardzo niewiele. Nagrody muszą przychodzić szybko: buldog, który musi czekać, traci zainteresowanie, a buldog szkolony za smakołyki potrzebuje, żeby te smakołyki wliczać do dziennej karmy, bo waga to drogi oddechowe.

Bez przemocy, i dlaczego to tu takie ważne

Buldog popychany, szarpany lub okrzykiwany nie robi się bystrzejszy; zamyka się w sobie, zapiera łapami i głuchnie. Słynny buldogowy „upór” to bardzo często pies, który nauczył się, że chodzenie z tobą jest nieprzyjemne. Napięcie smyczy na obroży dodatkowo ściska drogi oddechowe, co jest jeszcze jednym powodem dla szelek. Nagradzaj to, czego chcesz, zarządzaj tym, czego nie chcesz, a jeśli utkniesz, znajdź trenera pracującego bez przemocy, który zna psy krótkopyskie. Jeśli trener mówi o dominacji albo o „pokazaniu, kto tu rządzi”, poszukaj innego trenera.

Pięć umiejętności, których potrzebuje każdy buldog

1. Dotknięcie nosem dłoni, bo przesuwa psa, który nie da się przesunąć, bez ręki na obroży.
2. Odpoczynek na macie, na gości, kawiarnie i dni, kiedy wolisz, żeby nie opierał się o gościa.
3. „Zostaw”, które obejmuje upuszczone jedzenie, miski innych psów i kolację kota.
4. Luźna smycz, bo 25 kilo nisko zawieszonego psa zapiera się jak kotwica. Stój, gdy się napina, idź, gdy luzuje, płać przy swojej nodze.
5. „Puść” i „zamiana” na wszystko, co jest w pysku, uczone przez wymiany, nigdy przez wyrywanie.

Strajk siedzący

Zna to każdy właściciel buldoga: pies zatrzymuje się na spacerze i nie rusza. Najpierw sprawdź oddech. Czasem to upał i trzeba posłuchać i wrócić do domu. Jeśli oddech jest w porządku, a dzień chłodny, to pies, który nauczył się, że zatrzymanie przynosi uwagę, albo po prostu nie ma ochoty na ten kierunek. Odwróć się, zrób się interesujący i zapłać za pierwszy krok. Nigdy nie ciągnij; przegrasz, a następny spacer będzie gorszy.

Obrona jedzenia: najpierw zapobiegaj, potem naprawiaj

Jedyny problem z zachowaniem, z którego rasa jest znana. Zapobieganie od pierwszego tygodnia: karm z ręki część każdego posiłku, przechodź obok miski i wrzucaj coś lepszego, wymieniaj każdy gryzak na smakołyk, a potem go oddawaj. Ręce przy jedzeniu sprawiają, że jedzenie robi się lepsze. Nigdy nie zabieraj miski, żeby udowodnić, że możesz.

Jeśli już się zaczęło, ze sztywnieniem, twardym spojrzeniem, uniesioną wargą lub warczeniem: najpierw zarządzaj, karmiąc za bramką i dając gryzaki tylko w kojcu, a dzieci nigdy nie zbliżają się do jedzącego buldoga. Potem znajdź odległość, przy której pies pozostaje rozluźniony, przechodź obok i rzucaj coś lepszego, i zmniejszaj dystans przez tygodnie. Wymieniaj, nigdy nie zabieraj. Nie karz za warczenie: ukarane psy pomijają warczenie i przechodzą do gryzienia. Jeśli doszło do kłapnięcia zębami, behawiorysta kliniczny polecony przez weterynarza i badanie pod kątem bólu. Wczesna pomoc to kilka sesji.

Nie rozumie czy nie chce?

Większość „upartych” momentów to jedna z dwóch rzeczy. Albo pies nie zna komendy w tym miejscu, przy tym rozproszeniu, albo pies dokładnie wie, czego chcesz, i uznał, że cena jest zła. Pierwsze wymaga łatwiejszych kroków i lepszych smakołyków. Drugie wymaga lepszej zapłaty albo chwilowego końca zabawy. Żadne nie wymaga siły, a z buldogiem siła i tak nie działa. Poradnik o codziennym życiu opisuje, jak powinien wyglądać dzień buldoga wokół tego szkolenia.