Lęk separacyjny i szczekanie u pudla: skąd się biorą i jak je naprawić

Pudle są przywiązane. Chodzą za tobą do łazienki, śpią oparte o drzwi i patrzą ci w twarz, szukając wskazówek, co będzie dalej. To przywiązanie to w dużej mierze powód, dla którego ludzie je kochają, i powód, dla którego rasa plasuje się w czołówce każdej listy lęku separacyjnego. Dodaj czujną, uważną naturę i wielki głos w małym ciele, a masz dwie skargi, z którymi właściciele pudli piszą do nas najczęściej: „płacze, kiedy wychodzę” i „szczeka na wszystko”.

Lęk separacyjny czy nuda?

Nagraj to. Wystarczy telefon oparty o półkę. Znudzony pudel snuje się, coś pogryzie, pośpi, zaszczeka na hałas i się uspokoi. Pudel z lękiem zaczyna, zanim wyjdziesz: chodzi w kółko, gdy bierzesz klucze, skomle przy drzwiach, a potem, gdy już cię nie ma, wyje, drapie drzwi, ślini się, dyszy, załatwia się w domu, choć jest nauczony czystości, i często odmawia gryzaka, który normalnie uwielbia. Nuda potrzebuje zajęcia. Lęk potrzebuje planu, a planem nie jest „niech się wypłacze”, bo to uczy wrażliwego psa, że nikt nie przychodzi.

Drabinka zostawania samemu

• Zacznij poniżej punktu, w którym pies zaczyna się martwić. Dla wielu to dziesięć sekund za drzwiami. Wracaj przed piśnięciem, spokojnie, bez czułości w żadną stronę.
• Buduj maleńkimi krokami. Trzydzieści sekund, minuta, trzy, pięć, dziesięć, dwadzieścia, potem prawdziwe nieobecności. Jeśli pies płacze, krok był za duży; cofnij się o dwa.
• Połącz wychodzenie z czymś dobrym. Zabawka wypełniona jedzeniem, która pojawia się tylko wtedy, gdy wychodzisz. Jeśli pies jej nie tknie, dopóki nie wrócisz, wciąż za bardzo się martwi; zmniejsz krok.
• Rozbrój sygnały. Weź klucze i usiądź. Załóż kurtkę i zrób herbatę. Otwórz drzwi i je zamknij. Sygnały przestają zapowiadać długą nieobecność.
• Użyj kamery, żeby zobaczyć dokładnie, gdzie drabinka się łamie, i przestać zgadywać.
• Najpierw zmęcz głowę. Dziesięć minut zabaw węchowych przed wyjściem bije długi spacer.

Licz się z tygodniami przy zapobieganiu i miesiącami przy utrwalonym przypadku. Pies, który już panikuje, potrzebuje weterynarza, bo leki kupują spokój, którego potrzebuje szkolenie, i nie są porażką, oraz behawiorysty, bo lęk separacyjny to ten jeden problem, z którym większość właścicieli nie poradzi sobie sama. Szczenięta powinny zacząć drabinkę w pierwszych dwóch tygodniach w domu; przewodnik po pierwszych 30 dniach ma to na liście.

Szczekanie: które?

Szczekanie alarmowe na drzwi, okno, hałas na zewnątrz. Kilka szczeknięć, potem pies patrzy na ciebie. Podziękuj, zawołaj na matę, nagródź ciszę. Zarządzaj widokiem: folia na dolnej części szyby, bramka, która trzyma psa z dala od frontowego pokoju, gdy cię nie ma. Pudel, który spędza dzień w oknie, ćwicząc, staje się coraz lepszy w szczekaniu. Nie krzycz; dla psa to znaczy, że dołączasz do chóru.

Szczekanie na żądanie na ciebie: gdy gotujesz, gdy zabawa się kończy, gdy smakołyki idą za wolno. Nic się nie dzieje do jednej sekundy ciszy, potem nagroda. Pudel uczy się tego w jeden dzień, jeśli wszyscy w domu są konsekwentni, i oducza w jeden dzień, jeśli jedna osoba się ugnie.

Szczekanie z lęku, gdy zostaje sam: drabinka powyżej.

Szczekanie z nudy u psa, który nie ma nic do roboty: zajęcie. Nauka sztuczek, aportowanie, zabawy węchowe, zajęcia.

Co nigdy nie działa: krzyk, który brzmi jak dołączenie się; i obroże antyszczekowe wszelkiego rodzaju, które karzą wrażliwego psa za to, że się martwi, i niezawodnie pogłębiają lęk leżący u podstaw.

Zabawa w dźwięki

Naucz jej wcześnie, a zapobiegnie większości szczekania alarmowego. Coś słychać, szczeniak patrzy na ciebie, pojawia się smakołyk. Dzwonek do drzwi z telefonu na niskiej głośności, pukanie w stół, drzwi sąsiada. Przez tygodnie dźwięk staje się sygnałem, żeby sprawdzić, co u ciebie, zamiast krzyczeć. Dorosłe też się tego uczą, tylko wolniej.

Problem toya

Toye szczekają więcej niż pozostałe rozmiary i to nie geny. Częściej są noszone, rozpieszczane i mogą ćwiczyć; pies na czyichś rękach szczeka na wszystko, bo niczego nie może uniknąć i niczego nie może zbadać. Nerwowy mały pies szczeka też, żeby rzeczy sobie poszły, i to działa, co uczy go robić to znowu. Socjalizuj toya jak dużego psa, wyprowadzaj go na jego własnych łapach, pozwól mu badać, naucz leżenia na macie i nigdy nie pozwól, żeby szczekanie się opłacało.

Kiedy to ból

Pudel, którego szczekanie albo lepkość zmieniły się nagle w dorosłości, może odczuwać dyskomfort: bolące kolano, zapalenie ucha, słabnący wzrok u psa z PRA albo otępienie u seniora. Najpierw weterynarz, potem trener. Przewodnik po zdrowiu opisuje, na co zwracać uwagę.