Szkolenie pudla: przewodnik po mądrym i wrażliwym psie

Pudle zajęły drugie miejsce wśród wszystkich ras pod względem inteligencji użytkowej, zaraz za border collie, a w odróżnieniu od collie są też chętne do współpracy, zabawne i dostrojone do swojego człowieka. To czyni je jednymi z najłatwiejszych psów do szkolenia i jednymi z najłatwiejszych do zepsucia. Pudel uczy się dobrej rzeczy w trzech powtórzeniach, a złej w jednym, pamięta obie latami i, jako pies wrażliwy, pamięta, kto krzyczał.

Co motywuje pudla

Jedzenie, zabawa i przede wszystkim twoja uwaga. Krótkie sesje, kilka dziennie, po dwie–pięć minut. Aportowanie jest we krwi, zwłaszcza u dużych: rzucona zabawka jest dla wielu pudli nagrodą, a przywołanie, które kończy się aportem, to przywołanie, które działa. Pochwała znaczy dla tej rasy więcej niż dla większości innych; pudle patrzą ci w twarz. Kończ, kiedy wygrywają. U toya pamiętaj, że jeden herbatnik to kalorie całego posiłku; używaj maleńkich kawałków i karmy z miski.

Bez przemocy, bo są miękkie

Pudel karcony ostro nie twardnieje. Zaczyna się martwić, a zmartwiony pudel przestaje oferować zachowania, więcej szczeka i zaczyna unikać smyczy, szczotki albo osoby. Nagradzaj to, czego chcesz, zarządzaj tym, czego nie chcesz, resztę ignoruj. Jeśli trener mówi o dominacji, alfie albo „pokazaniu, kto tu rządzi”, poszukaj innego trenera. Przy tej rasie podniesiony głos kosztuje cię tydzień postępów.

Pięć umiejętności, których potrzebuje każdy pudel

1. Przywołanie, na długiej lince, dopóki nie jest sprawdzone. Duży pudel może być dwieście metrów dalej w kilka sekund; toy może być pod samochodem. Płać za każde przywołanie czymś wyśmienitym albo aportem.
2. Leżenie na macie, do kawiarni, na wizyty gości i do poczekalni u groomera. Najbardziej przydatna rzecz, jakiej uczy się pudel.
3. „Zostaw”, na wszystko od kości z kurczaka po obiad kota.
4. Luźna smycz na szelkach. Toye i miniaturki mają miękką tchawicę, która zapada się pod naciskiem obroży. Stój, gdy smycz się napina, idź, gdy luzuje, nagradzaj przy nodze.
5. Radosne „na stół”. Stanie nieruchomo do szczotkowania, czesania, suszenia i strzyżenia to wyuczona umiejętność, nie cecha charakteru, i zaczyna się w drugim tygodniu od trzydziestu sekund i kurczaka. Przewodnik po pielęgnacji buduje to krok po kroku.

Nauka czystości, według rozmiaru

Duże pudle uczą się czystości jak każdy duży pies: na dwór co godzinę, gdy nie śpią, i po każdej drzemce, posiłku i zabawie, pochwała na dworze, żadnego karcenia. Toyom i miniaturkom zajmuje to dłużej, i to nie jest upór. Maleńki pęcherz, prawdziwa niechęć do deszczu i zimna oraz właściciele, którzy przegapiają sygnały, bo pies jest taki mały. Na dwór co czterdzieści pięć minut, gdy nie śpi, zadaszone miejsce przy drzwiach, smycz na wyjścia za potrzebą, żeby nie stał tylko pod daszkiem, i podkład higieniczny tylko wtedy, gdy godzisz się, że może zostać na stałe. U małego pudla licz się z czterema–sześcioma miesiącami. Nigdy nie karz za wpadkę: wrażliwy pies uczy się chować i załatwiać za kanapą.

Codzienne zajęcie

Każdego dnia coś dla głowy: nauka sztuczek, aportowanie według zasad, zabawy węchowe, miska interaktywna, szukanie ukrytych smakołyków, zajęcia. Pudle błyszczą w posłuszeństwie, agility, gdy zamkną się chrząstki wzrostowe, pracy węchowej, tytułach trickowych i, w przypadku dużych, pracy myśliwskiej. Dwadzieścia minut pracy nosem męczy pudla bardziej niż godzina biegania i daje czujnej głowie coś do szukania zamiast czegoś do obszczekania. Pudel, który dostaje tylko ruch, staje się atletą, który potrzebuje więcej ruchu.

Nie rozumie czy nie chce?

Większość „upartych” momentów to jedna z dwóch rzeczy. Albo pies nie zna komendy w tym miejscu, przy tym rozproszeniu, na tym dystansie, albo pies wie dokładnie, czego chcesz, i uznał, że cena jest zła. Pudel, który siada idealnie w domu i ignoruje cię w parku, należy do pierwszej grupy: wróć do łatwych kroków z lepszymi smakołykami. Pudel, który patrzy na ciebie, patrzy na zabawkę i odchodzi, należy do drugiej: lepsza zapłata albo koniec zabawy. Żaden z nich nie potrzebuje podniesionego głosu.

Szczekanie w czasie szkolenia

Pudel, który szczeka na ciebie, gdy sesja się kończy albo smakołyki idą za wolno, szczeka na żądanie, i to działa, dopóki nie przestanie. Kończ każdą sesję spokojnie, czekaj na jedną sekundę ciszy, zanim wydarzy się cokolwiek dobrego, i pilnuj konsekwencji u wszystkich domowników. Przewodnik po szczekaniu omawia resztę. A gdy szkolenie zdaje się znikać w ósmym miesiącu, to dojrzewanie i zmiana sierści przychodzą razem; podręcznik ma o tym rozdział.